Η κρίση θέλει Ταξικήν συνείδησην

Τούτο το άρθρο δεν έσιει τίποτε να διδάξει, λαλεί πράματα χιλιοειπωμένα τζαι αυτονόητα αλλά τζαι καταδεικνύει την υποκρισία του μέσου Κυπραίου, που ενώ πιστεύκει γενικά τζαι αόριστα χωρίς καν να σκέφτεται πόθεν ήρτε τζιήνο που πιστεύκει, εντούτοις δεν τα τηρά ούτε τζιήνα. Δεν εξηγείται αλλιώς, είμαστε όσο πιο θρησκόληπτη κοινωνία μπορεί να υπαρξει΄τζιαι δεν μιλώ για το πόσοι πιστεύουν στον Ελληνορθόδοξο Θεόν , που σύμφωνα με στατιστικά κατατασούμαστε τρίτοι που τη κορυφήν σε θρήσκους ανά το παγκόσμιο με ένα εκπληκτικό ποσοστό 97%, πίσω μόνο που Αμερική τζιαι Τουρκία (ήντα ειρωνεία α!). Μιλώ για τον τρόπο σκέψης που εν τόσον μεσσιανικός τζιαι αντιφατικός, που δεν μας επιτρέπει σκεφτούμαστε καθόλου κριτικά τζαι ας το πιπιλούν κάποιοι ούλλη μέρα τούτο, που θεωρούν εαυτούς «ειδικούς» τζαι τεχνοκράτες. Τζαι μεν σας παραξενεύκει αν πάθουμε τα σιειρότερα που ούλλους, αφού εμείς είδαμε το ίδιο έργο έσιει 5 χρόνια ούλλοι οι γειτονικοί μας λαοί εγονατίσαν τζαι πάλε ατού ο Γαβρίλης, πιστεύκουμεν εις έναν Θεόν πατέρα καπιταλισμό τζαι ηθικήν ελληνορθόδοξην με δόσεις ακραίου ατομισμού (η νέα μόδα όσοι νομίζουν ότι εν σπέσιαλ τζαι ότι «άμαν εκπέμπεις θετικήν ενέργειαν» ο κόσμος ένα γινεί καλύττερος). Εν τζαι λαλώ να μεν βλέπουμε τα πράματα με θετικό μάτι, αλλά να μεν νομίζουμε ότι με στρουθοκαμηλισμούς εν να αλλάξει η πραγματικότητα. Όπως τζαι να το κάμουμε έσιει μια πραγματικότητα που είμαστεν ούλλοι «μέσα» τζαι οι παραπάνω για να το πω επιεικώς χάνουν (τζαι έτσι πρέπει αφού τούτο εν δομικό συστατικό τούντου οικονομικού συστήματος που λέμε καπιταλισμός). Ξέρω, Εν τζιήνη η ελπίδα ότι εσύ μπορείς να τα καταφέρεις τζαι να γλιτώσεις το θέμαν, γι’ αυτό συμπεριφέρεσαι έτσι, αλλά εν τζιαι ξέρεις το (ενώ έπρεπεν) εν η σειρά σου να πνιείς σε λλίο. Καταβάθος νομίζω ότι ξέρεις το αλλά είσαι τόσο υποκριτής που λαλείς ψέματα τζαι του ίδιου σου του εαυτού!

Καθημερινά βομβαρδιζούμαστιν που τα ΜΜΕ, τα κόμματα της εξουσίας, τον Αρχιεπίσκοπον μας (σαν κύριον εκπρόσωπον τζαι εκφραστή του επιχειρηματικού κόσμου τζαι του κεφαλαίου γενικά) τζαι διαφόρους άλλους που εσαστήκαν, για την οικονομία τζαι ότι εν έχουμε άλλη επιλογή εκτός που να σώσουμε στες τράπεζες. Μάλιστα ο «εθνάρχης» έκαμε μας τζαι ττεμπίσιη άμπα τζαι αρκέψουμε τες απεργείες, να μεν είμαστεν άπληστοι λαλεί. Έσιει τζαι κάτι άλλους νεκατσιασμένους, συνήθως ποτούτους που εν εδουλέψαν ποττέ στη ζωή τους, που μάχονται να μας πείσουν ότι η απεργία είναι εμπόδιο της ανάπτυξης!! Που την άλλη το κομμουνιστικόν κόμμαν λαλούν σου τζαι να μας λαλούν ξέρετε ρε κοπέλια τελικά ήταν δύσκολη η διαχείριση του καπιταλισμού εκάτσαμεν πασσε κρίση τα γιέριμα?! τούτοι οι κύριοι έχουν τζαι το θράσος να έρκουνται να μας συνάξουν τζαι ψήφους τωρά τάχατες για να μεν φκεί ο εοκαβητατζιής στην εξουσία, τζαι ότι αν δεν το κάμουμε σημαίνει ότι είμαστεν μαζί τους θέμας! Τι λέτε ρε κύριοι, τόσο τζαιρό εν εδώκετε μια μάχη, αφήκετε τους φασίστες να αποθρασυνθούν τζαι να φακκούν γυρούς με τες σβάστικες, εκάμετε την εργατική τάξη παθητικόν τηλεθεατήν τζαι απλό μικροαστόν οπαδό, τζαι καρτεράτε να σας ψηφίσουμεν για να σώσουμε τες συνειδητές παραλείψεις σας που εφέραν τούτους ούλους πόξο που τη πόρτα μας?

Τέλοσπαντων, στην τελική κανένας εν πιστεύκει ήντα που λαλούν με οι πολιτικοί με τα ΜΜΕ με κανένας τζαι παραπονιούμαστιν ότι περιπαίζουν μας υποτίθεται, αλλά ούλλοι πιππιλούν τες κουβέντες τους, τες λύσεις τους, τες αξίες τους. Λλίον οξύμωρον έννεν? Εν μπορούμε να σκεφτούμε μιαν λύσιν για λλόου μας σιορ? Εν μπορούμε να σκεφτούμε τι θέλουμεν εμείς, γιατί η «ανάπτυξη» που μας διαφημίζουν μέρα νύχτα εν κάτι το θεμιτό τζαι ποιον ένα ωφελήσει (γιατί τα νούμερα μαειρεύκουνται πιο εύκολα που το ρύζι) ? Γιατί πρέπει να σώσουμε την οικονομία, γιατί τόσον τζαιρόν ελαλούσαν σου δανείστου να γοράζεις τζαι μέσα σε ένα χρόνο ένα σου φκάλουν που την μούττην που επίες ένα ταξίδιν σε έναν νησί να πιεις το κρασούδι σου τζαι να relaxάρεις λλίο πας τη παραλία να βκείς λλίο που την ρουτίνα της καθημερινής εκμετάλλευσης. Γιατί ο επιχειρηματίας που κλέφτει τον κόσμον ούλλη μέρα τζαι δια δκυό τρία σελίνια πίσω θεωρείται φιλάνθρωπος, γιατί πιστεύκεις τον κάθε ρατσιστή πολιτικάντη που σου λαλεί ότι για ούλλα φταίσιν οι μετανάστες την στιγμή που τους βλέπεις να δουλεύκουν μέρα νύχτα για ένα κομμάτι ψωμί ή οι πολιτικοί πρόσφυγες που φεύκουν που τη χώρα τους για να μεν τους σφάξουν, γιατί η εκκλησιά έσιει τόσην περιουσία τζαι τι εξυπηρετεί η περιουσία της.

Ηντα το άλλον ακούσετε το? Εσιει (φτωχό)κόσμο που λαλεί Ττόμης για πρόεδρος, μα δηλαδή είναι για να κόφκεις φλέβαν! Γιατί ενώ το όνειρο σου είναι να γίνεις δημόσιος υπάλληλος (Ξέρω το πως τωρά αντρέπεσαι να το πείς ανοιχτά όπως έκαμνες ως τουλάχιστον πριν έναν χρόνο), τωρά καταταράζεσαι τζιήντους ανθρώπους απλά τζαι μόνον γιατί έχουν σταθερή δουλειάν (όπως το ανέκδοτο με τη τσούρα του γείτονα που προτιμούμε να τη χάσει τζιήνος παρά να πιάμε τζαιμείς). Γιατί ρε φίλε αφού δηλώνεις «ρασταφαριαν» με ράστα μαλλιά τζαι πατώνεις με λουρκά του σήματος της παγκόσμιας ειρήνης θέλεις τον (Τούρκο)Κύπριο μόνο νεκρό, γιατί ενώ αφού είδαμε στην Ελλάδα τα ίδια ακριβώς λόγια, (την ίδια ακριβώς κασέτταν σιορ!) ακόμα εν διερωτούμαστε τα θεμέλια «του κανονικού» τζαι της «οικονομίας»? Τι εν τούντο πράμα τζαι γιατί δουλεύκει έτσι? Στην τελικήν, γιατί δεχούμαστε το ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή, άλλος δρόμος να οργανώσουμε τες ζωές μας? Φοούμαστε τόσο πολλά την ελευθερία οξά εν φακκούμε πέννα ακόμα τζαι τωρά?

Ακόμα τζαι τωρά έννεν αργά να δούμε τα πράματα διαφορετικά, αλλά έσιει ένα τρικ το πράμαν; δεν μπορείς να χτίσεις έναν άλλο κόσμο μόνος η μόνη σου, χρειάζεται αλληλεγγύη σε τζιήνους που περνούν τα ίδια με σένα, σε τζιήνους που η ελευθερία τους εν όση εν η δική σου. Χρειάζεται κουράγιον τζαι επιμονή, να καταλάβεις ότι η ταξική συνείδηση τζαι η προσπάθεια να την μεταδόσεις είναι ότι πιο αναγκαίον τζαι πρακτικόν μπορείς να κάμεις αυτήν τη στιγμή. Ξέρω το εν δύσκολο σου αφού έμαθες στα δύσκολα να σσιύφκεις τζαι να κρύφεις νομίζοντας ότι έτσι «εννά περάσει η μπόρα». Τούντη φορά ακόμα τζαι συ όμως άρκεψες να το καταλάβεις ότι εννεν έτσι τζαι εν η πρώτη φορά που σε βλέπω πανικοβλημένο.

Ότι τζαι να κάμουμε, ζιούμε σε έναν ταξικό κόσμο (αμαν κλείσεις τα μάθκια σου τζαι σκεφτείς κάτι θετικόν εν αλλάσει τίποτε, άτε το πολλίν μπορεί να σε πάρει ο ύπνος), τζαι η άρχουσα τάξη κάμνει φουλ επίθεσην, οΐ μόνο στα οικονομικά αλλά τζαι στες αξίες που μας κάμνουν ανθρώπους: στην κοινωνική ζωή, την εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την αυτονομία σου σαν άτομο τζαι σαν σύνολο. Ούλλα για να δουλεύκεις τζαι τα ριάλλια να μπαίνουν μες τες πούντζιες τους. Τζιήνοι που πάσιν με τους πλούσιους εχτός του ότι το πιο πιθανόν είναι να μείνουν τσιράκια μια ζωή, όταν χαθούν οι υπόλοιποι της τάξης τους εν οι επόμενοι. Έτο τα ΜΜΕ κατάφεραν να στρέψουν τους ιδιωτικούς υπάλληλους εναντίων των δημοσίων. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που επιστέψαν ήντα που εκαταφέραν? Να είναι σε ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα τζαι οι μάστροι τους να ήβραν πάτημα να τους μειώσουν τζαι τζιήνους τους μισθούς τους. Την ιδια στιγμή αφού ούλλοι καταλάβουμε ότι οι πλούσιοι περιπαίζουν μας, εν θωρώ κανένα να πιένει εναντίων τους τζιήνους. Δηλαδή να κόψεις του Μήτσιου το μισθό του που 2000 ευρώ σε 1500 αλλά για τον άλλο που σου πίννει το γιαίμαν καθημερινά να λαλείς, « ε μα πάντα έτσι ήταν, οι πλούσιοι πάντα την εγλιτώναν». Ε σόρρυ αλλά τούτον δείχνει πολλά για την νοοτροπία κάστας που έχουμεν εμείς οι Κυπρέοι. Εν τζαι αλλάσεις τάξη με το γλείψιμον τζαι το να πάεις εναντίων της τάξης σου, μάλλον προδώνεις τον εαυτό σου. Με λλία λόγια θέλεις ταξικήν αλληλεγγύη αλλιώς εχαθήκαμεν ούλλοι. Τζαι να πεις ήμασταν τυφλοί τζαι ότι εν εξέραμε εν μπορούμε, αφού εβλέπαμεν το, εν το βλέπαμεν?

Το αδιέξοδο εν ήρτε τώρα. Η θρησκοληψία σαν τρόπος σκέψης έννεν τωρασινό φαινόμενο. Ο φασισμός που σιγά σιγά εκκολάπτεται τζαι στη Κύπρο εν ήρτε τώρα. Έννεν δυνατόν να μεν τα έβλεπε κανένας τούντα πράματα που πριν χρόνια. Ούλλα τούτα υπήρχαν συγκεκαλυμμένα σε ούλλες τούτες βεβαιότητες που έχτιζαν τζαι οριοθετούσαν τες ζωές μας, κάμνοντάς μας ανήμπορους να αμφισβητήσουμε, να αντισταθούμε, να οδηγηθούμε σε δρόμους ελευθερίας, προτάσσοντάς μας πάντα «το κανονικό». Τωρά εν η ώρα να δείξεις αμφισβήτηση, κουράγιο, ταξική αλληλεγγύη να κάμεις τα αδύνατα δυνατά για να αλλάξεις τούντο σύστημα που σε έμαθε να σσιύφκεις τζαι να φοάσε, να προσπαθείς να επιβιώσεις όσπου να πεθάνεις.

Εγώ προσωπικά εν προσβλέπω σε έναν ιδεατό κόσμον που εν μπορεί να γίνει, τζιήνο που ξέρω εν ότι αν ο κόσμος εν «τόσο ηλίθιος που δεν μπορεί να κουμαντάρει τον εαυτό του» τότε πόσο μάλλον κάποιος ηλίθιος (οι άλλο λλίοι ηλίθιοι μαζί του) να κουμαντάρει παραπάνω κόσμον, γι αυτόν φαίνεσται μου ότι η αυτό-οργάνωση της ζωής μας πρέπει να εν μες τα δικά μας τα σιέρκα, με ευθύνη αλληλεγγύη τζαι προπαντός κριτικήν σκέψην. Η κρίση εν θέλει ηγέτη, θέλει κόσμο να αντισταθεί στη σαπίλα της προσμονής στη λύτρωση, θέλει να φκάλουμε το καλλύττερο μας εαυτό προς τους συνανθρώπους μας. Τωρά εν η ώρα να δείξουμε ότι η εργατική τάξη (ναι έσιει ποτούτη ακόμα, εν τζιήνοι που αν δεν δουλέψουν εν έσιει τίποτε πάστο τραπέζι να φάσιν) έσιει ανώτερες αξίες που την υποκρισία, την ιεραρχία, την κουμπαροκρατία, τις πελατειακές σχεσεις, την γραφεικρατία, τζαι τον κοινωνικό κανιβαλισμό: έσιει αλληλεγγύη, ανθρωπιά, κουράγιο, επιμονή, αίσθηση δικαίου τζαι αγωνιστικότητα!

Lea Est Civis Mundi

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s