Δεύτερη Ανάγνωση

Ευρώπη: τρίζουν κυβερνήσεις, γεμίζουν οι δρόμοι και αυξάνονται οι δυναμικές των πόλων

Στην Ολλανδία, η κεντροδεξιά κυβέρνηση μειοψηφίας φαίνεται να οδεύει προς τη παραίτηση μετά από την άρνηση του ακροδεξιού Βίλτερς να στηρίξει τον προϋπολογισμό των περικοπών που εισηγείται η κυβέρνηση.

Ανάλογα, φαίνονται να συμβαίνουν και στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, στην Τσεχία. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση βρίσκεται, επίσης, σε κρίση αφού είναι αμφίβολο αν έχει, η αν θα έχει στο άμεσο μέλλον, την πλειοψηφία στην βουλή. Η κυβέρνηση είχε εκλεγεί το 2010 σε ένα εκλογικό πλαίσιο που φάνηκε να κατευθύνει την λαϊκή δυσφορία σε δυο νέα κεντροδεξιά κόμμα. Σήμερα, το ένα από αυτά [Public Affairs] το οποίο διαφημιζόταν σαν το “κόμμα ενάντια στην διαφθορά”, έχει διασπαστεί μετά από ένα σκάνδαλο διαφθοράς, ενώ γενικά η κυβέρνηση φαίνεται να βρίσκεται σε κρίση νομιμότητας. Ταυτόχρονα, οι συντεχνίες κατέβηκαν δυναμικά στους δρόμους, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης και την απόσυρση των προτάσεων της για περισσότερες περικοπές. Στη Τσεχία, οι κινητοποιήσεις έχουν, ήδη, μια προϊστορία, όποτε οι νέες κινητοποιήσεις φαίνεται να απλώνονται και να εκφράζουν ένα κλίμα στην χώρα. Ακόμα και στο euronews, η αναφορά ήταν ότι ήταν η μεγαλύτερη κινητοποίηση από το 1989. Τα δυο κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης [σοσιαλδημοκρατικό και κομμουνιστικό] αναμένεται να κερδίσουν την απόλυτη πλειοψηφία αν γίνουν εκλογές.

Οι κινητοποιήσεις στην Πράγα

http://www.euronews.com/2012/04/22/thousandsjoinantiausterityprotestinprague/

Μαζικές διαδηλώσεις έγιναν και στην Σλοβενία ενάντια στις εισηγήσεις της κυβέρνησης για περικοπές.

Στην Γαλλία, ο Σαρκοζί έχασε και στον πρώτο γύρο τελικά. Αλλά οι παρατηρητές σημείωσαν την άνοδο των «άκρων». Από την πλευρά της αριστεράς, το 11% του Melanchon [του»Αριστερού Μετώπου»] θεωρείται επιτυχία, αν και είναι χαμηλότερο από τα ποσοστά που έδιναν οι δημοσκοπήσεις με βάση την απήχηση που φάνηκε να έχει στην προεκλογική εκστρατεία. Τρεις άλλοι υποψήφιοι της άκρας αριστεράς και των οικολόγων συγκέντρωσαν 4%. Την έκπληξη, σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις, την έκανε, ωστόσο, η Λε Πεν, η οποία κατάφερε να τελειώσει τρίτη με ένα ποσοστό του 18%. Η εκστρατεία της εστιάστηκε περισσότερο στην κριτική της Ευρώπης αλλά και του χρηματιστικού κεφαλαίου, αντί στην μετανάστευση αποκλειστικά. Και αποτελεί, ίσως, και μια πρώτη εμφάνιση της γαλλικής δυσφορίας για τον υποτελή «εθνικό» ρόλο, στο οποίο φαίνεται να έχει καταλήξει η Γαλλία του Σαρκοζί σε σχέση με την Γερμανία.

 ……………………..

Όταν ο Ορφανίδης το παίζει αστυνομικός ηθικής: ανησυχεί για τις τράπεζες φυσικά, αλλά και για τις συνέπειες των λαθών του

Πριν δύο εβδομάδες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξέδωσε μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: καλούσε τα κράτη να προβληματιστούν γύρω από τρόπους βοήθειας των «νοικοκυριών», τα οποία είναι καταχρεωμένα στις τράπεζες. Η ανακοίνωση του ΔΝΤ ήταν μάλλον αποτέλεσμα των αυξανόμενων πιέσεων [και στην Δύση αλλά και αλλού] να κάνουν κάτι τα κράτη και για τους πολίτες, αντί μόνο για τις τράπεζες – το ξελάσπωμα των οποίων από τα δικά τους «τοξικά» και άλλα δάνεια οδήγησε την παγκόσμια οικονομία στην σημερινή κατάσταση με τα υπερχρέη των κρατών. Από την άλλη τα χρέη των «νοικοκυριών» αποτελούν μια εν δυνάμει ωρολογιακή βόμβα, ιδιαίτερα στο κλίμα λιτότητας που επιβάλουν οι τράπεζες, μέσα από το κύκλωμα των οίκων αξιολόγησης και των πολιτικών που ελέγχουν. Αν τα νοικοκυριά δεν έχουν εισοδήματα, προφανώς δεν θα πληρώνουν και προφανώς θα έχουμε ένα νέο κύκλο «χαμένων» και ενδεχομένως, «τοξικών» δανείων. Ήδη, άλλωστε, οι κυπριακές τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με ιδιαίτερο πρόβλημα, λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι τα δάνεια στην Ελλάδα δεν φαίνεται να μπορούν να αποπληρωθούν. Ο Χ. Σταυράκης είχε, ήδη, προειδοποιήσει για το πρόβλημα, αλλά και είχε περιγράψει τον τρόπο που λειτουργεί η «λογική» του κεφαλαίου για να αναπαράγει τα πρόβλημα:

«..ένιωθα ότι στην Κύπρο υπήρχε τεραστία πιστωτική επέκταση τα τελευταία χρόνια, με τον ρυθμό αύξησης των δανείων του τραπεζιτικού συστήματος να πλησιάζει το 30%. Οι έμπειροι οικονομολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά πως όταν βλέπεις σε μια οικονομία μια τόσο ραγδαία ανάπτυξη των δανείων, αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη πως θα ακολουθήσουν μεγάλα προβλήματα. Τα πολλά δάνεια με εύκολους όρους και φθηνό χρήμα οδηγούν σε μεγάλες απροσεξίες. Όσο οι πιστώσεις και τα δάνεια αυξάνονται τόσο ραγδαία, οι τράπεζες αισθάνονται την πίεση των ανταγωνιστών τους και παραχωρούν όσο το δυνατόν περισσότερα δάνεια για να μην κόψουν πίσω από τα κέρδη.» [Χ. Σταυράκης, Η Πολιτική στην Οικονομία, η Οικονομία στην Πολιτική. σελ. 100].

Ο Ορφανίδης, αν και επόπτης, δεν αντιλήφθηκε, προφανώς, την επέκταση και ήθελε να δοθεί στις τράπεζες και άλλη φθηνή ρευστότητα – τα τριετή χαμηλότοκα χρεόγραφα του 2009. Και όταν η υπόσχεσή του ότι τα δάνεια θα κατευθύνονταν, τουλάχιστον, σε κυπριακές επιχειρήσεις για να επιχορηγηθεί ανάπτυξη απέτυχε [το φθηνό χρήμα δανείστηκε και επενδύθηκε στην Ελλάδα σε δάνεια και ομόλογα], δεν έδειξε καμία διάθεση παρέμβασης.

Και έτσι οι Κύπριοι δανειζόμενοι, έπρεπε να πληρώνουν ψηλά επιτόκια αυξάνοντας και τα χρέη των νοικοκυριών, χωρίς καν την ρευστότητα που θα μπορούσε να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Προφανώς, ο Ορφανίδης είχε ως προτεραιότητα την κερδοφορία των τραπεζών. Απέτυχε και εκεί.

Όποτε, όταν σήμερα έρχεται το ΔΝΤ και ανοίγει το θέμα των χρεών των νοικοκυριών, ο Ορφανίδης εμφανίζεται και πάλι, ως υπερασπιστής των κερδών των τραπεζών: μιλώντας με ύφος επαρχιακού διευθυντή σε κήρυγμα ηθικολογίας μας είπε ότι «ακύρωση ιδιωτικών δανείων» αποτελεί «αθέτηση μιας δέσμευσης» και πως «όταν γίνονται αυτές οι συμφωνίες πρέπει να υλοποιούνται». Ο κ. Ορφανίδης βέβαια έχει μπροστά του το ελληνικό «κούρεμα», όπου σαφώς έγιναν «αθετήσεις δεσμεύσεων» για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Και φυσικά οι επιχορηγήσεις των τραπεζών είτε με χαμηλότοκα δάνεια, είτε με κρατικές παρεμβάσεις συνιστούν μεροληπτική συμπεριφορά της Πολιτείας σε σχέση με τους πολίτες που έχουν χρέη: αν οι τράπεζες και οι τραπεζίτες δεν χρειάζεται να τηρούν τις δεσμεύσεις τους [διότι διαφορετικά θα έπρεπε να αφεθούν να χρεοκοπήσουν με βάση τις «δεσμεύσεις» του συστήματος], τότε, προφανώς, η ηθικολογία απευθύνεται μόνο στην Πολιτεία και στους πολίτες.

Είναι αλήθεια ότι ο κ. Ορφανίδης αδυνατεί ακόμα να κατανοήσει το «κούρεμα». Αλλά, υπάρχει και η πραγματικότητα: η επέκταση των δανείων έγινε επί εποχής του και μια αναδιάρθρωση του χρέους των νοικοκυριών, [θέμα που θα επανέλθει] θα θέσει και πάλι ζητήματα ευθυνών για τα δάνεια, τα επιτόκια και τον εποπτικό ρόλο.

Ο Ορφανίδης φάνηκε να διαρρέει τον τελευταίο καιρό ένα αγιογραφικό αυτοβιογραφικό δεξιά και αριστερά για να αποφύγει, και πάλι, να αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες της απραξίας και των λαθών του. Ακόμα και σε συζήτηση στην εκπομπή του Καρεκλά, Προεκτάσεις, στο ΡΙΚ την περασμένη εβδομάδα άρχισε να εμφανίζεται η κριτική για τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας και η αλήθεια ότι η κατάσταση με τις τράπεζες ήταν γνωστή κρίση από το 2011. Και φυσικά υπάρχουν και οι αξιολογήσεις των «οίκων» του οποίους χρησιμοποιούσε παραπλανητικά ο Ορφανιίδης: η καταγραφή τους ότι το βασικό πρόβλημα της κυπριακής οικονομίας πήγαζε από την έκθεση των τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα, είναι θέμα απλής ανάγνωσης πια.

Για μια ακόμα απόπειρα δημοσιοποίησης του βιογραφικού του Ορφανίδη [και της ξεκάθαρης παραπλάνησης με την μεταφορά των ευθυνών του, στο δημόσιο, ιδιαίτερα στο σημείο 6], αλλά και των αντιδράσεων από αναγνώστες βλ:

http://www.sigmalive.com/inbusiness/news/financials/480888

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s