* Η ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Και ενώ η λογική οδηγεί στο συμπέρασμα ότι για  την έκρηξη, αλλά κύρια για τους νεκρούς, ευθύνονται οι στρατιωτικοί οι οποίοι δεν έκαναν τα αυτονόητα, βλέπουμε να συνεχίζεται αυτός ο παραλογισμός των καθημερινών συνάξεων των ακροδεξιών, οι οποίοι κατηγορούν μανιωδώς τον Χριστόφια. Αυτό που γίνεται έξω από το Προεδρικό μοιάζει σαν μια κακοφτιαγμένη παράσταση. Φασίστες, ανεύθυνοι  λαϊκιστές  της Δεξιάς, εγκάθετοι της Εκκλησίας, Λυσσαριδικοί,  αντιακελικοί, αλήτες των γηπέδων, απαίδευτοι καθημερινοί άνθρωποι, όλοι αυτοί σε ρόλο σκηνοθέτη. Οι τραγικοί συγγενείς είναι οι υποτιθέμενοι πρωταγωνιστές. Αλλά σ’ αυτήν τη φαρσοκωμωδία είναι ουσιαστικά οι κομπάρσοι. Αληθινός πρωταγωνιστής, το Μίσος!
«Δολοφόνε Χριστόφια», ουρλιάζουν κάτω από την υπόκρουση στρατιωτικών εμβατηρίων.  Αλλά ο δολοφόνος είναι ο ίδιος ο στρατός, τον οποίον ξύπνησαν από το βαθύ του ύπνο και που τόσο φορτικά λιβανίζουν. Ο Χριστόφιας είχε να αντιμετωπίσει ένα δύσκολο ζήτημα. Έκανε αυτό  που πιθανότατα θα έκανε ο οποιοσδήποτε άλλος  στη θέση του, λαμβάνοντας υπόψη τις λεπτές διεθνείς  ισορροπίες. Ο Χριστόφιας, ως Πρόεδρος, δεν είναι χειρότερος από τους προηγούμενους, αλλά ούτε αυτός που θα ’πρεπε να είναι ως ο πρώτος αριστερός Πρόεδρος. Αυτό όμως είναι θέμα της κοινωνίας και πιο πολύ της Αριστεράς, η οποία θα κρίνει το τι έκανε και τι δεν έκανε στη διακυβέρνησή του. Εξάλλου σε μερικούς μήνες έχουμε εκλογές.
Βλέπουμε μια ολομέτωπη επίθεση της Δεξιάς εναντίον του Χριστόφια . Μπορεί η βιτρίνα να είναι οι συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» έξω από το Προεδρικό, αλλά αυτή η επίθεση λαμβάνει χώρα παντού. Στην καθημερινή συναναστροφή, στα σπίτια, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας. Βρισιές, χλεύη, απαξίωση για τους αριστερούς που…. κατέστρεψαν τον τόπο. (!!!)
Τι ενώνει, αλήθεια , τον φιλελεύθερο δεξιό , θιασώτη της επιβολής  της αγοράς και ο οποίος πιθανόν να ψήφισε υπέρ της Λύσης το 2004, με τον απλό άνθρωπο της «λαϊκής Δεξιάς» που παλεύει για τα εργατικά κεκτημένα του, παραμένοντας συγχρόνως πιστός οπαδός του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια»; Τον Λυσσαριδικό με τον Εοκαβητατζή; Τον θεοσεβούμενο με τον περιθωριακό των γηπέδων;
Η έκρηξη στο Μαρί με όλες τις συνέπειες που είχε, έδωσε την αφορμή να ενοχοποιηθεί η Κυβέρνηση και η Αριστερά. Κάποιοι, στοχεύοντας στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου εις βάρος  των εργατικών κατακτήσεων, κάποιοι για να πλήξουν την προοπτική λύσης του κυπριακού, κάποιοι άλλοι για να ρίξουν στη γωνιά την Αριστερά και την ιδεολογία της και κάποιοι για να ενοχοποιήσουν τον Χριστόφια και ό,τι αντιπροσωπεύει, προσβλέποντας να ξεχαστούν οι δικές τους ενοχές του 1974.
Σ’ αυτόν το γενικευμένο πόλεμο ενάντια στην Αριστερά, είναι καθοριστική όσο ποτέ η στάση των Μ.Μ.Ε. Είναι ολοφάνερη η στήριξη στους «αγανακτισμένους»  και απίστευτη η δυναμική που δημιουργούν, μέσα από την παραπληροφόρηση, ενάντια στην Κυβέρνηση. Ψέματα, υπερβολές, θάψιμο της αντίθετης εκδοχής. Ένα επικίνδυνο κοκτέιλ που τυφλώνει και φανατίζει συνειδήσεις.
Πού οφείλεται αυτή η  μανιώδης επιθετικότητα της Δεξιάς, αλλά και η αμηχανία της Αριστεράς; Αυτό όλο το σκηνικό στηρίζεται κάπου. Δεν συνωμότησαν κάποιοι γι’ αυτό και ασφαλώς δεν προγραμματίστηκε από κανένα. Η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα  είναι η βασική αιτία. Η συμβολή των Μ.Μ.Ε. απλά απογείωσε αυτήν την επιθετικότητα.
Υπάρχει κατ’ αρχήν  μια στασιμότητα όσον αφορά τις πνευματικές αναζητήσεις γενικά στην κυπριακή κοινωνία. Σε μια εποχή γρήγορων αλλαγών στον κόσμο, στην εποχή της ενωμένης και πολυπολιτισμικής Ευρώπης, βλέπουμε για παράδειγμα τη Δεξιά να έχει σε μεγάλο βαθμό τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που είχε μισό αιώνα πριν. Αντικομμουνισμός, εθνικισμός, ρατσισμός, ποδηγέτηση από την Εκκλησία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2004 και ενώ η ιστορική ηγεσία του ΔΗ.ΣΥ υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν, είδαμε την πλειοψηφία των οπαδών του να κινούνται αντίθετα. Η βάση του, αλλά και η βάση των υπόλοιπων δεξιών κομμάτων είναι βαθιά συντηρητική και αμόρφωτη κοινωνικά, ανεξάρτητα από την ακαδημαϊκή μόρφωση των μελών της , που υπάρχει σε ψηλό ποσοστό. Η απουσία ραγδαίων αλλαγών στην κυπριακή κοινωνία εμποδίζει  τις μετακινήσεις από ένα πολιτικό χώρο σε άλλο, επιβραδύνει την εξέλιξη ιδεών, εμποδίζει τον προβληματισμό και την κριτική σκέψη. Σε σημαντική μερίδα των δεξιών υπάρχει η αίσθηση ότι οι αριστεροί είναι  υποδεέστεροι απ’ αυτούς, κάτι σαν μισταρκοί στον κόσμο που αυτοί εξουσιάζουν. Ενώ η οικονομική ανάπτυξη στην Κύπρο έδωσε την ευκαιρία στους αριστερούς να μετέχουν ισότιμα σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες, έχουμε το παράδοξο, να αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και απαξιωτικά από τους δεξιούς. Η συνθηματολογία των συγκεντρώσεων έξω από το  Προεδρικό είναι ενδεικτική: «οι άχρηστοι», «οι κκιλίτζιροι», «ο γιος της πλύστρας» κλπ.
Το Κυπριακό είναι επίσης ένας παράγοντας, που αντί να οξύνει τη σκέψη, την οδηγεί προς τα πίσω. Ενώ  από τη μια είναι κυρίαρχο ζήτημα στη ζωή και απασχολεί την κοινωνία, από την άλλη επενεργεί έμμεσα πάνω της και όχι στην καθημερινότητα των ανθρώπων της. Και αφού ο λαός δεν βιώνει το πρόβλημα άμεσα, δέχεται το ζήτημα μέσα από τις συνήθεις λαϊκίστικες προσεγγίσεις των πολιτικών και μέσα από τις καθιερωμένες εθνικιστικές αφηγήσεις. Γίνεται ευάλωτος στα ακραία και εύηχα μηνύματα  και δυσκολεύεται να δεχτεί πολύπλοκες έννοιες, όπως π.χ. η Ομοσπονδία την οποία υποστηρίζει ο Χριστόφιας.
Αλλά και η κατά καιρούς θολή και  μεσοβέζικη πολιτική του ΑΚΕΛ έφερε μια κάποια υποτίμηση σε κομμάτια της κοινωνίας, αλλά προπάντων ενίσχυσε την αλαζονεία και την επιθετικότητα της Δεξιάς. Δεν πρωτοπόρησε το ΑΚΕΛ στην αντιαποικιακή διαδικασία όπως όφειλε να κάνει, παλινδρομούσε μεταξύ της υποστήριξης της Ένωσης και της Ανεξαρτησίας, συμβιβαζόταν με την οπισθοδρομική  πολιτική της Δεξιάς, ενώ θα έπρεπε να την υπερκεράσει, έβαζε πάντα τη ράχη του για να βγουν δεξιοί στην εξουσία. Αλλά και όταν για πρώτη φορά βγήκε αριστερός Πρόεδρος, δεν έκανε τις θαρραλέες τομές στη διακυβέρνηση έτσι ώστε να κερδίσει την κοινωνία.
Η πολιτική της Αριστεράς δημιούργησε μια αμυντική ψυχολογία στον κόσμο της  και ένα δισταγμό στο να εκφράζει αυθόρμητα και δυναμικά τα αισθήματά του . Νιώθουν οι αριστεροί  ότι πρέπει να είναι συγκρατημένοι, να μην προκαλούν και να συμβάλλουν στο κλίμα συναίνεσης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η αμηχανία τους  μετά τα γεγονότα στο Μαρί αποδεικνύει τα πιο πάνω. Χωρίς, μάλιστα, να ευθύνονται για το παραμικρο!
Αντίθετα, οι δεξιοί θεωρούν ότι είναι σε θέση ισχύος και  ότι η διακυβέρνηση, αλλά και η κάθε εξουσία  σ’ αυτόν τον τόπο, είναι δική τους αποκλειστικότητα. Έχοντας αυτήν την έπαρση, νιώθουν ότι τους ανήκει η Ιστορία, η Μνήμη, εσχάτως και η Αλήθεια.
Η επιθετικότητα της Δεξιάς  δεν είναι ομοιόμορφη. Όπως εξάλλου και η ίδια. Η ακραία της μορφή  είναι έξω από το Προεδρικό. Και θα μείνει, εκτός και αν αντιδράσει η πιο νουνεχής  και σαφώς πιο μαζική πλευρά της. Ή αν αποφασίσει τελικά να βγει στο δρόμο ο κόσμος της Αριστεράς.

Μάριος Θρασυβούλου
13/9/2011

Advertisements

One thought on “* Η ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

  1. Ανώνυμος 17/09/2011 στο 1:46 ΜΜ

    Για την έπαρση της «πλούσιας τζαι μορφωμένης» δεξιάς απέναντι στην «χωρκάτικη τζαι αμόρφωτη» αριστερά, κάποτε σκέφτουμαι πως προσομοιάζει με την έπαρση του λευκού απέναντι στο νέγρο.

    ο μιντζης ο λευκός έφκαλεν την φοβία του απέναντι στο προικισμένο που τη φυση νέγρο
    μέ τον σκηνοθετιμένο ρατσισμό. έτσι εμπόρεσε να πείσει τον εαυτό του για την φυλετική του ανωτερότητα γιατί πως άλλοσπως θα αντιμετώπιζε τον γυμνασμένο, τον αθλητικό, τον ταλαντούχο νέγρο παρά μέσα που τουτην την υποτίμηση.

    εν δύσκολο να παραδεχτείς πως είσαι ο μιντζης της ιστορίας…

    τζαι σε κοινωνικό τζαι πολιτικό επίπεδο τούτη η φοβία των προυχόντων της δεξιάς επέρασεν σαν σκηνοθετημένος κοινωνικός ρατσισμός για την αριστερά. τούτη εν η σκηνοθεσία που στήνεται τζαι σήμερα.

    τζαι η αριστεράστην ιστορική της πορεία, όταν ειδε πως μειώνεται τούτος ο ρατσισμός με το να το παίζει τζαι λλίον δεξιά, εσιέπασεν τες δικές της φοβίες, γιατί είδεν πως λλίον δεξιά ήταν πιο εύκολη η κοινωνική επιβίωση της.

    όμως τωρά, μπαίνουμε σε άλλον πλαίσιο σιγά σιγά…οι φοβίες αντιμετωπίζουν τον εαυτο τους πλέον. τζαι ο «λευκός» πρέπει να κάτσει στην κερκίδα για να βουρίσει ο νέγρος τζαι ο «νέγρος» πρέπει να αποδεχτεί τη δύναμη της φύσης του…

    αλλιώς η ιστορία θα γεννήσει πάλε τερατούργημα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s