* Κατανοώντας την κίνηση των εξεγερμένων στις Βρετανικές φτωχογειτονιές

Υπάρχουν 2 σχολές για την ερμηνεία των γεγονότων στην Αγγλία, για όσους τουλάχιστον δεν λαμβάνουν μέρος: εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν, γιατί παρόλες τες ομοιότητες με τον ελληνικό Δεκέμβρη του 08 ή το γαλλικό φθινόπωρο του 05 η βία δεν είναι στοχευμένη και ο πολιτικός λόγος απουσιάζει εντελώς ενώ το πλιάτσικο και η καταστροφή κυριαρχεί. Υπάρχουν και εκείνοι που δεν θέλουν να καταλάβουν γιατί θεωρούν ότι απλά πρόκειται για εγκληματικές ενέργειες για τες οποίες οι δράστες είναι οι μόνοι υπεύθυνοι. Η κυβέρνηση του Κάμερον με
συνέπεια ακολουθά τη δεύτερη σχολή.

Οι ομοιότητες με την ελληνική ή τη γαλλική περίπτωση είναι ξεκάθαρες: Η αστυνομία σκοτώνει ένα νεαρό, η κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει διαμαρτύρεται, η διαμαρτυρία εξελίσσεται σε βίαιη αντιπαράθεση. Η αντίστοιχη λογική ερμηνεία είναι να δεις τη βίαιη αντιπαράθεση σαν επαναδιαπραγμάτευση του δικαιώματος της αστυνομίας να σκοτώνει. Κάτι που στην Ελλάδα εμπόδισε την διαδικαστική  αθώωση των δολοφόνων του Γρηγορόπουλου, στο Brixton της δεκαετίας του 80 οδήγησε στον περιορισμό του ρατσισμού της αστυνομίας κλπ.

Η διαφορά με την σημερινή αγγλική περίπτωση είναι η έλλειψη οποιασδήποτε φανερής πολιτικής στόχευσης. Η βία είναι περισσότερο σε μορφή εφηβικής εκτόνωσης (άλλωστε πολλοί από τους συμμετέχοντες είναι έφηβοι) αδιαφορώντας πολλές φορές για τις συνέπειες: κάψιμο καταστημάτων αλλά και των διαμερισμάτων πάνω από τα καταστήματα αφήνοντας τους ενοίκους άστεγους.  Αξίζει ίσως να ειπωθούν κάποια πράματα για το ταξικό-πολιτισμικό προφίλ των συμμετεχόντων.

Σε ανύποπτο χρόνο, στο βιβλίο του Retromania: pop culture’s addiction to its own past, ο μουσικοκριτικός Simon Reynolds θα γράψει : In the UK, almost the only people who remain immune to the romance of the antiquated are the ‘chavs’, a derogatory term for working class whites who identify with black American style and music at its most flashy and materialistic. Although chav-haters complain about their lack of taste and vulgarity – the blingy jewellery, shiny sportswear, spaceship trainers – the subtext of the animosity is the chav’s un-English lack of interest in old stuff: antiques, heritage, costume drama. This abhorence of the vintage, the worn and faded-looking, the previously owned, is something that ethnic minorities on both sides of the atlantic share with the traditional white working class. In Britain, chavs are a kind of ethnic minority in themselves.

Αυτή η συμμαχία της λουμππενοποιημένης αγγλικής εργατικής τάξης με τους απογόνους των μεταναστών είναι που κατέβηκε στους δρόμους και ίσως να είναι ενδεικτικό το ότι στόχευσαν κυρίως καταστήματα με αθλητικά παπούτσια ή τηλεοράσεις. Η εξέγερση κατάργησε το χρήμα και τη διαδικασία της αγοράς προϊόντων, επιτρέποντας την απόκτηση των πολυπόθητων αγαθών χωρίς μεσάζοντες. Η κυβέρνηση των συντηρητικών που προσπαθούν να επαναφέρουν την παραδοσιακή αγγλική παιδεία και την πειθαρχία στα σχολεία σαφώς βρίσκεται στο άλλο άκρο
του πολιτιστικού φάσματος.

Παράλληλα όμως η κυβέρνηση προωθεί την τελευταία φάση της λουμπενοποίησης της εργατικής τάξης: κλείνει δημόσιες βιβλιοθήκες, αυξάνει τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια, ενθαρύνει τα «καλά» δημόσια σχολεία να γίνουν ακαδημίες, καταργώντας τις τελευταίες ευκαιρίες κοινωνικής ανέλιξης. Ενώ τα οικονομικά τους μέτρα μάλλον εμποδίζουν παρά ευκολύνουν την ανάκαμψη της οικονομίας, κρατώντας εκατομύρια στην ανεργία. Κάποιοι, πολλοί ίσως από τους μαθητές που ήταν στους δρόμους τις τελευταίες μέρες θα έφαγαν ξύλο στους δρόμους το
χειμώνα ενάντια στα δίδακτρα.

Σε αυτό το κλίμα και με την προϊστορία της μητροπολιτικής αστυνομίας του Λονδίνου ( εν ψυχρώ εκτέλεση του Jean Charles de Menendez το 2005 σαν «ύποπτου τρομοκράτη», έμμεση ανθρωποκτονία του εφημεριδοπώλη Ian Tomlinson το 2009 όταν θα βρεθεί δίπλα στη διαδήλωση για τους G20 και οι αστυνομικοί βίαια και απρόκλητα θα τον σπρώξουν ρίχνοντας τον στο έδαφος, χρηματισμός αστυνομικών από τις φυλλάδες του μεγιστάνα Murdoch) η εμπιστοσύνη στην αστυνομία ή στους ανεξάρτητους μηχανισμούς ελέγχου της είναι περιορισμένη- ανύπαρκτη.  Η αρχικά ειρηνική διαμαρτυρία
στο Tottenham θα εξελιχθεί σε βίαιη αντιπαράθεση όταν αστυνομικοί θα επιτεθούν σε μια 16χρονη που ήταν μέρος της διαμαρτυρίας http://youtu.be/6bijq1wo2tE

από Συγχισμένος

Advertisements

3 thoughts on “* Κατανοώντας την κίνηση των εξεγερμένων στις Βρετανικές φτωχογειτονιές

  1. falies 12/08/2011 στο 4:25 ΜΜ

    Μπλόκο στα κοινωνικά δίκτυα σε φάσεις αναταραχής εξετάζει η Βρετανία

    Στο πλαίσιο γενικευμένων κατασταλτικών μέτρων μετά τη βία που σάρωσε τη Βρετανία, η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον ανακοινώνει ότι εξετάζει από κοινού με την Σκότλαντ Γιαρντ τρόπους για να διακόπτει σε περιόδους αναταραχής την αποστολή μηνυμάτων μέσω κοινωνικών δικτύων (Facebook, Twitter) και υπηρεσιών όπως το BlackBerry Messenger. Τα κοινωνικά δίκτυα και κυρίως η υπηρεσία ανταλλαγής μηνυμάτων του BlackBerry χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο συντονισμού των ταραχών, αναφέρουν κυβέρνηση και Μητροπολιτική Αστυνομία.

    Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δήλωσε την Πέμπτη από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων ότι η κυβέρνηση, οι Αρχές και οι Υπηρεσίες Πληροφοριών εξετάζουν «κατά πόσο θα ήταν σωστό» να διακόπτεται η επικοινωνία μέσω κοινωνικών δικτύων «όταν γνωρίζουμε ότι συνωμοτούν για πράξεις βίας, ταραχές και εγκληματικές ενέργειες».

    «Η Αστυνομία ήταν αντιμέτωπη με μία νέα κατάσταση με τους ταραξίες να χρησιμοποιούν την υπηρεσία BlackBerry Messenger, ένα κλειστό δίκτυο, για να οργανώσουν τις ταραχές. Πρέπει να το εξετάσουμε αυτό και να δούμε πώς θα τους προλάβουμε» επισήμανε.

    Κυβερνητικές πηγές δήλωσαν εν συνεχεία ότι συζητούν μαζί με τις Υπηρεσίες Πληροφοριών με εταιρείες τηλεπικοινωνιών εάν οι υπηρεσίες ανταλλαγής μηνυμάτων θα μπορούσαν να απενεργοποιούνται σε συγκεκριμένες περιοχές ή σε συγκεκριμένες περιόδους.

    «Γνωρίζουμε ότι τα χρησιμοποίησαν […] το ερώτημα είναι μπορούμε να κάνουμε κάτι για να διακόψουμε [αυτή τη δραστηριότητα] ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα. Συζητάμε με τις υπηρεσίες πληροφοριών και ανθρώπους των εταιρειών. Δεν προτείνουμε ακόμη τίποτε» δήλωσε κυβερνητική πηγή

    http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4648978

  2. falies 12/08/2011 στο 11:23 ΜΜ

    Κατηγορούν την αστυνομία τζιαι τα μήντια ότι προσπαθούν να σπείρουν εθνοτικό μίσος μεταξύ μαύρων/ασιατών και κούρδων/τούρκων.

  3. falies 12/08/2011 στο 11:32 ΜΜ
    Κείμενα από την Εξέγερση στην Αγγλία ( Συγκεντρωτικό)από indymedia αθηνας classwar.espiv.net Σχετικά με την εξέγερση Σκέψεις για την τρέχουσα εξέγερση στην Αγγλία Οι τρέχουσες ταραχές στην Αγγλία είναι βαθιά πολιτικές. Ξέσπασαν σε μια στιγμή που η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το σύστημα της οικονομίας της αγοράς έχουν φτάσει σ’ ένα άνευ προηγουμένου χαμηλό επίπεδο αξιοπιστίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Τα συνεχόμενα χρόνια που οι νέοι Εργατικοί ήταν στην εξουσία απέδειξαν ότι δεν υπάρχει καμιά αριστερή εναλλακτική μέσα στο πολιτικό σύστημα, γιατί το ίδιο το σύστημα έχει ενδώσει σε μια αναπόδραστη γενική μεταστροφή προς τα άκρα δεξιά και προς αντιλήψεις και ιδέες δικτατορικής διακυβέρνησης σε όφελος των οικονομικών ελίτ. Οι ψηφοφόροι προσπάθησαν να τιμωρήσουν τους Εργατικούς με το να ξανανεβάσουν τους Συντηρητικούς στην εξουσία, πιστεύοντας ότι θα μετρίαζαν τις εγγενείς αντικοινωνικές τάσεις τους με το να τους πιέσουν να μπουν σε μια κυβέρνηση συμμαχίας με τους φιλελεύθερους δημοκράτες. Σύντομα αντιλήφθηκαν το μέγεθος του σφάλματός τους, όταν η νέα «συμμαχία» ανακοίνωσε σχέδια περικοπών των δημόσιων δαπανών, διάλυσης πολύ αναγκαίων κοινωνικών υπηρεσιών και αύξησης των διδάκτρων στα πανεπιστήμια. Δεδομένης της άνισης κατανομής του πλούτου και της τερατώδους ανισότητας που επικρατεί στη σύγχρονη αγγλική κοινωνία, η μείωση των δημοσίων δαπανών υπό μορφή επιβολής περικοπών στα επιδόματα ανεργίας, η υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας, η απόσυρση των δημόσιων κονδυλίων από την εκπαίδευση κλπ, ουσιαστικά σημαίνει ένα εικονικό πάγωμα της κοινωνικής κινητικότητας, την χωρίς προηγούμενο συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου στα χέρια μιας προνομιούχας μειοψηφίας και την αυξανόμενη αδυναμία της στερημένης πλειοψηφίας του πληθυσμού να αντιμετωπίσει ακόμα και βασικές υλικές της ανάγκες. Η βία που ξέσπασε κατά τη διάρκεια των μαζικών φοιτητικών διαδηλώσεων λίγους μήνες πριν, ήταν μια προειδοποίηση μεγαλύτερων επερχόμενων αναταραχών, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν θεσμικοί μηχανισμοί μέσα στο πολιτικό σύστημα που να επιτρέπουν στα στερημένα τμήματα του πληθυσμού όχι μόνο να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε αντικοινωνικά μέτρα αλλά πριν απ’ όλα να αντισταθούν σ’ αυτά και να αποτρέψουν την εφαρμογή τους από τις ελίτ. Η γενική απεργία των δημοσίων υπαλλήλων ήταν ένα άλλο ξεκάθαρο σημάδι της αποξένωσης και της αυξανόμενης ρήξης ανάμεσα στις πολιτκές και οικονομικές ελίτ από τη μια και τη μεγάλη μάζα της αγγλικής κοινωνίας απ’ την άλλη. Ένα ακόμα προκλητικό (/ανησυχητικό) σημάδι ήταν η απόλυτη αδιαφορία με την οποία η κυβέρνηση συνασπισμού αντιμετώπισε τη βιομηχανική ( {industrial στο πρωτότυπο) δράση των δημοσίων υπαλλήλων, τη δυσφημιστική εκστρατεία που εξαπέλυσε εναντίον τους και τη βίαιη, κτηνώδη καταστολή των διαδηλωτών (θυμηθείτε τη Jody McIntyre) που ασκήθηκε χωρίς καμία τύψη ή ηθική αναστολή από μια αστυνομική δύναμη που ολοένα και περισσότερο μοιάζει με συμμορία κακοποιών. Η αγγλική πολιτική και οικονομική ελίτ ξέρει πως, από τη στιγμή που έχασε τη νομιμοποίησή της και ούσα ανίκανη να κυβερνήσει με μέσα ιδεολογικής επιβολής, πρέπει να βασίζεται όλο και περισσότερο στην ωμή βία και τα αδίστακτα αστυνομικά μέτρα προκειμένου να επιβάλλει τη θέλησή της στα στερημένα περιθωριακά στρώματα της αγγλικής κοινωνίας. Ο φόνος του Ίαν Τόμλινσον κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών ενάντια στους G20, η αναιδής κακοποίηση της Jody McIntyre από τους αστυνομικούς συμμορίτες, ήταν μόνο οι λυπηροί προάγγελοι της δολοφονίας του Μαρκ Ντάγκαν. Κι αυτός είν’ ο λόγος για τον οποίο δεν τίθεται ζήτημα αμερόληπτης έρευνας για τη δολοφονία του, από πλευράς των αρχών. Το σύστημα χρειάζεται ανέγγιχτους τους μηχανισμούς του της οργανωμένης καταστολής και πρέπει να κρατάει ψηλά το ηθικό των σωμάτων ασφαλείας, καθότι η αστυνομία και η ασφάλεια είναι οι θεσμοί – ακρογωνιαίοι λίθοι για την εδραίωση του αναδυόμενου αγγλικού αστυνομικού κράτους. Τα περιθωριακά στρώματα έχουν νιώσει στο πετσί τους αυτή τη νέα πραγματικότητα αφ’ ης στιγμής βρίσκονται πρώτα στο στόχαστρο της θυματοποίησης της κατευθυνόμενης εναντίον των μη προνομιούχων κοινωνικών ομάδων η οποία εφαρμόζεται από τις συστημικές ελίτ. Επιτέθηκαν σε αστυνομικά τμήματα και με βόμβες μολότωφ ενάντια σε περιπολικά, επειδή απορρίπτουν την κυριαρχία μιας άρχουσας τάξης που αποπειράται να επιβάλει την κοινωνική συμμόρφωση και να τα υποτάξει με την ωμή βία. Η απαλλοτρίωση αγαθών και προϊόντων από τις εξεγερμένες μάζες (αυτό που τα συστημικά μίντια αποκαλούν «λεηλασία») καταδεικνύει την ταξική φύση της εξέγερσης, αφού όσοι λεηλατούν μπορεί να ειπωθεί ότι δρουν με την παρόρμηση της απόκτησης (υπό τις συνθήκες αυτές της απόλυτης κατάρρευσης της εξουσίας) όλων εκείνων των προϊόντων που ποτέ δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν στην πορεία της καθημερινότητάς τους. Υπό το φως της ανάλυσης αυτής, η βία και η καταστροφή μαγαζιών κι επιχειρήσεων δύσκολα μπορεί να αποκληθεί ανορθολογική πράξη. Δεν θα έπρεπε επίσης να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η μαζική βία είναι το μέσο που επέλεξαν οι εξεγερμένοι για την πολιτική τους παρέμβαση στις περιοχές της περιθωριοποιημένης εργατικής τάξης σε κάθε μεγάλη αγγλική πόλη. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι άνεργοι. Δεν ανήκουν γενικά στην οργανωμένη εργατική δύναμη και συνεπώς δεν κατέχουν τα θεσμικά μέσα για να εμπλακούν σε συλλογικές δράσεις, όπως για παράδειγμα αυτές μιας απεργιακής κινητοποίησης. Ξεσηκωμοί, σαμποτάζ και εξεγέρσεις είναι πολιτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται από περιθωριακά τμήματα της κοινωνίας και τους ανέργους ώστε ν’ αντισταθούν στην κρεατομηχανή της πλουτοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης. Απ’ αυτή την άποψη, αυτά όλα είναι ουσιαστικά μια πράξη αυτοάμυνας, μια αντι-βία ενάντια στη δομική βία που είναι καταστατικό στοιχείο σ’ ένα ιεραρχικό κοινωνικό σύστημα που λειτουργεί μέσω της άνισης κατανομής όλων των μορφών εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής) ανάμεσα σε όσους είναι στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας κι αυτόύς που είναι στη βάση. Η απόλυτη απουσία του φυλετικού χαρακτηριστικού ως αποφασιστικού παράγοντα στις ταραχές και η αυθόρμητη εξάλειψη των εθνοτικών διαχωρισμών στη διαδικασία σχηματισμού ενός ενιαίου εξεγερτικού κοινωνικού υποκειμένου που εμπλέκεται σε κοινή δράση, καίτοι χωρίς κέντρο δράσης και διεσπαρμένο, είναι ενθαρρυντικό σημάδι για το ότι τα εθνοτικά χαρακτηριστικά που κυριαρχούν στην αυτοαντίληψη του βρεττανικού περιθωρίου εξαφανίζονται με γρήγορους ρυθμούς, ανοίγοντας το δρόμο στην ιδέα ότι υπάρχει μόνο ένας ταξικός εχθρός: ο καπιταλισμός και το σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς. Πού είναι η αναρχική απάντηση στις ταραχές; Μερικές σκέψεις… Ενώ το πιο συναρπαστικό κύμα πολιτικής αναταραχής ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, οι αναρχικοί σε όλο το Λονδίνο φαίνεται να αποτυγχάνουν στην ενεργή υποστήριξη αυτής της τεράστιας έκφρασης οργής και απογοήτευσης. Πιστεύουμε πως η έκφραση αυτή είναι απόλυτα θεμιτή και πως πρέπει να ενθαρρύνεται και να στηρίζεται. Αλλά πώς; Κι εμείς, οι συγγραφείς του παρόντος, δεν είμαστε βέβαιοι. Παραθέτουμε όμως μερικές ιδέες κι ελπίζουμε ότι οι άνθρωποι θα σκεφτούν και θα πραγματώσουν την ανταπόκρισή τους σε αυτή την κατάσταση. Δημιουργία μιας ορατής και άμεσης αντεξουσιαστικής παρουσίας – θα πρέπει να κατεβαίνουμε σε αυτές τις διαδηλώσεις με τα πανό και το λόγο μας, αλλά ίσως το πιο σημαντικό: να αντιτασσόμαστε στην αστυνομία. Σκεφτείτε μαύρο μπλοκ, οδοφράγματα, να μην τρέχουμε όταν έρχονται τα γουρούνια. Νομικές συμβουλές – θα πρέπει να γνωστοποιούμε στους ανθρώπους τη σημασία της κάλυψης των χαρακτηριστικών τους, καθώς και την παρουσία συστήματος παρακολούθησης CCTV. Το μοίρασμα ενημερωτικού υλικού για την περίπτωση συλλήψεων είναι επίσης σημαντικό. (Σημείωση: Πολλοί είναι επιφυλακτικοί όσον αφορά τη λήψη νομικών συμβουλών απ’ όσους αντιλαμβάνονται ως ξένους. Δεν είμαστε εντελώς σίγουροι για το πώς να το ξεπεράσουμε αυτό, χρειάζεται σκέψη.) Επιλογή στόχων – ως τώρα οι εξεγερμένοι κάνουν καλά που ανακατανέμουν τον πλούτο με επιθέσεις εναντίον μεγάλων επιχειρήσεων. Τι άλλο μπορούμε να στοχεύσουμε; Αστυνομικά τμήματα, δικαστήρια, άλλα κυβερνητικά κτήρια, τράπεζες, κάμερες CCTV. Προσωπική ασφάλεια – θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ορισμένοι χρησιμοποιούν την όλη συνθήκη ως ευκαιρία για να ληστέψουν άλλους. Παραμείνετε ασφαλείς, κινηθείτε σε ομάδες και σκεφτείτε σοβαρά ποιον εμπιστεύεστε πριν διακινδυνεύσετε τη σωματική σας ασφάλεια. Αυτή είναι μόνο η αρχή για το τι θα πρέπει να κάνουμε, κι ελπίζουμε να αναπτυχθεί σε όλη την πόλη και τη χώρα ένας διάλογος μεταξύ όλων των διαδηλωτών που έχουν κουραστεί από την παρενόχληση της αστυνομίας και την εκμετάλλευση των οικονομικών συστημάτων. από Αναρχικούς/-ές Λονδίνου Εγκληματικοτητα και αμοιβες ——————————– ========================= ——————————- Αρθρο του αναρχικου απο το Λονδινο ‘Max von Sudo’ δημοσιευμενο στο London Indymedia σχετικα με τις λεηλασιες στην γειτονια του στο Brixton. Που ειναι το εγκλημα στην λεηλασια ενος πολυκαταστηματος πολυεθνικης αλυσιδας συγκρινομενο με την ιδιοκτησια ενος; – Luther Brecht Οι πλιατσικολογοι δεν δινουν συχνα συνεντευξεις τυπου. Και αυτο κατεστησε ολες τις συζητησεις στην σημερινη πρωϊνη εκπομπη του BBCλιγο μονοπλευρες. Εχοντας ομως βρεθει στο Brixtonχθες το βραδυ, αισθανομαι εξισου ειδικος με καθε αλλον ωστε να προσφερω μερος εστω της οπτικης μου ως αναρχικος που ζει στην περιοχη τα τελευταια εξι χρονια. Ας τα παρουμε ενα ενα λοιπον. Κανενας απο τους ανθρωπους που εσερνε πραγματα εξω απο το Currysχθες το βραδυ δεν θα εχει ποτε 9000 λιρες για τα ετησια διδακτρα του φανταχτερου νεου νεοφιλελευθερου πανεπιστημιακου συστηματος του DavidCameron, που εχει τοσο αγαπηθει απο τους νεους ανθρωπους του Λονδινου. Aν και η Βρετανια διαθετει πλεον περισσοτερη κοινωνικη ευελιξια απο οση την βικτωριανη περιοδο, την οποια ο Cameronφαινεται πως εχει ειδωλοποιησει, οι ρατσιστικες παραφωνιες στην κοινωνικη ορχηστρα της Μεγαλης Βρετανιας αντηχουν ακομη πολυ δυνατα. Οι περισσοτεροι απο τους μαυρους ανθρωπους που συμμετειχαν στην χθεσινη λεηλασια των Currysστην οδο Effraκατα πασα πιθανοτητα δεν θα καταφερουν να ξεφυγουν ποτε απο τα επιδοτουμενα σπιτια τους και να εισελθουν στην Μεγαλη Κοινωνια. Καιδενεχουνκαιπολλαναχασουν. Παρ’ ολα αυτα, το σχετικα αναμεικτο (για τα δεδομενα του Brixton) πληθος των αρκετων εκατονταδων συγκεντρωμενων ενοιωθε καπως εορταστικα χθες το βραδυ, ενω τα αυτοκινητα σχηματιζαν ουρες και στα δυο ρευματα του δρομου, μεχρι την οδο BrixtonWater. Δεν προκειται για ανθρωπους που εχουν συνηθισει να κερδιζουν πολυ συχνα. Η ευκαιρια να παρουν μαζι τους ηλεκτρονικα καμποσων χιλιαδων λιρων, κατω ακριβως απο την μυτη της ανημπορης να κανει το παραμικρο αστυνομιας που συστηματικα τους παρενοχλει, τους χτυπα και τους σκοτωνει, οδηγησε σε μια σπουδαια βραδια. Τα δεκατετραχρονα κοριτσια που πηγαιναν κατ’ ευθειαν για εκεινες τις οθονες πλασματος των ονειρεμενων 60 ιντσων ηταν αρκετα ευγενικα ωστε να πουν “με συγχωρειτε”, ειλικρινεστατα, καθως επεφταν πανω μου ενω διεσχιζα το παρκινγκ των Currys. Χθες το βραδι, στην οδο Effra, ολοι βρισκονταν σε κατασταση ευφοριας. Σημερα το πρωι, οι φονιαδες της χαρας που δουλευουν στα εταιρικα μμε διαφωνουσαν. Πολλοι απο τους σχολιαστες διακοινωναν την ελλειψη σαφων πολιτικων κινητρων της εξεγερσης, και φαινονταν ανησυχοι για το ποσο αγενη την εκαναν να φαινονται ολες αυτες οι λεηλασιες. Συμφωνα με αυτο το σκεπτικο, η φτωχεια δεν ειναι πολιτικη. Στο ραδιο, στο διαδικτυο, και τις εφημεριδες γινονταν πολλες κουβεντες για την ‘ηλιθιοτητα’ των εξεγερμενων για τις πυρκαγιες στις ιδιες τους τις κοινοτητες. Ωστοσο ολοι αυτοι οι σχολιαστες που ακολουθουν αυτη την γραμμη επιχειρηματολογιας δεν εχουν αναλογιστει μερικα πολυ βασικα δεδομενα. Εξοργισμενοι αναγνωστες της Guardian, αυτο εχω να σας πω: εχετε μονο εν μερει δικιο. Αληθευει οτι ο τυπος που κουβαλουσε την ταμειακη μηχανη μπροστα απο το BrixtonAcademy χθες το βραδυ να μην εχει εννοιολογησει τις πραξεις του συμφωνα με τις ορθολογικες οικονομικες θεωριες. Ωστοσο, συγκρινομενες με τις αποτυχημενες κρατικοκαπιταλιστικες προσπαθειες τεσσαρων ετων να μας εκτοξευσουν μακρια απο την οικονομικη κριση, οι δικοι του ελιγμοι στην πραγματικοτητα ηταν το απωγειο της λογικης. Η καταστροφη των ενοχοποιητικων στοιχειων με το ανοιγμα των βαλβιδων αεριου και το καψιμο των Nandos στην οδο Stockwell ηταν τρελα. Αλλα, ειναι πολυ λογικοτερο, απο οικονομικη αποψη, για το Brixton, απο ο,τιδηποτε αλλο εχει επιχειρηθει ως τωρα απο τους Εργατικους, τους Συντηρητικους, ή τις διανοιες του επιχειρηματικου κεντρου του Λονδινου. Το σπασιμο βιτρινων στο Brixtonπιθανοτατα αποτελει σιγουροτερο δρομο προς την ευημερια για περισσοτερους ανθρωπους απο ολα τα περισσοτερο σεμνα μονοπατια που εχουν ηδη εξερευνηθει. Ο τυπος που εμφανιστηκε σημερα για να φτιαξει τις σπασμενες βιτρινες μπορει και να ζει λιγα μολις μετρα πιο κατω απο τα σπασμενα γυαλια στα πεζοδρομια, και ειναι μαλλον απιθανο πως ασχολειται με την χρηματιστηριακη σπεκουλα ή την διαχειριση αμοιβαιων κεφαλαιων ως δευτερη απασχοληση. Οσα χρηματα και αν βγαλει απο την επιδιορθωση των βιτρινων θα επιστραφουν με τον ενα ή τον αλλον τροπο παλι πισω στην τοπικη κοινοτητα. Τα πλεονεκτηματα της ατελειωτης απομυζησης χρηματων απο τις τσεπες των εργαζομενων ανθρωπων προς τους τραπεζικους λογαριασμους των υπερδραστηριων υπολογιστων ρισκου στο επιχειρηματικο κεντρο μου ειναι λιγοτερο κατανοητα, προς το παρον. Η κριση εισερχεται στο πεμπτο ετος της. Tο πεταγμα εκατονταδων δισεκατομμυριων στους ατελειωτους κυκλους διασωσης των τραπεζων, οι φοροαπαλλαγες για τις επιχειρησεις, και τα αλλα κολπα για μια παγκοσμια οικονομια που θυμιζει ολο και περισσοτερο εκεινη της ΕΣΣΔ γυρω στο 1987, ειναι σαφες οτι ζεν συνιστα νικηφορα στρατηγικη. Η εκρηξη του οικονομικου χαους στην ευρωζωνη, και οι σφαιρες της αστυνομιας που διελυσαν το σωμα του MarkDuggan, τερματιζοντας την ζωη του, ειναι τωρα δυο γεγονοτα που συνδεονται μεταξυ τους με την μαζικη αλληλουχια των συγκρουσεων στο Λονδινο, το μεγαλυτερο επιχειρηματικο κεντρο της ευρωπαϊκης ηπειρου. Οι συγκρουσεις αυτες ειναι εντυπωσιακες κυριως λογω της αντιστροφης των ρολων που επιφερουν, και το μεγαλυτερο μερος της καταδικης τους εκ μερους των εταιρικων μμε ειναι ενδεικτικο αυτης της αντιστροφης. Ομως η καταδικη ειναι πραγματικα εντυπωσιακη μονο αν σταματησεις για λιγο για να την σκεφτεις. Για παραδειγμα: τα κερδη του εμποριου ειναι ενα ειδος κλοπης. Προκειται για την οικονομικη αξια που αποσπαται απο καποια τοπικη κοινοτητα μεσω των ταμειακων μηχανων. Οι αποφασεις για το που θα επανεπενδυθουν τα κερδη αποτελουν δικαιωμα των εταιρικων διευθυντων και των μετοχων*, δεν θα ειναι αποφαση των ανθρωπων απο τους οποιους εχει αποσπαστει η αξια. Η διαδικασια ειναι συνολικα αντιδημοκρατικη. Η καθημερινη αυτηστερηση τωνβασικων δημοκρατικων πολιτικων δικαιωματων θεωρειται “φυσιολογικη”, και μπορει να διαρκεσει για χρονια, δεκαετιες ή καιαιωνες. Οι επιχειρησεις μπορουν να κλεβουν απο τους φτωχους ανθρωπους – αλλα οποιαδηποτε προσπαθεια εκ μερους των φτωχων να τα παρουν πισω πρεπει να καταδικαζεται, με τους εντονοτερους δυνατους ορους. Παρομοια, ειχα αρκετες συζητησεις σημερα για τις συγκρουσεις του σαββατο βραδου στο Τοτεναμ. Με οσους συζητησα αναφερθηκαν με διαφορετικους τροπους στην περιπτωση του KeithBlakelock, του αστυνομικου που ειχε σκοτωθει κατα την διαρκεια της εξεγερσης στο BroadwaterFarmτο 1985. Ομως καμια απο τις συζητησεις δεν συμπεριλαμβανε μια εστω αναφορα στην CynthiaJarrett, την γυναικα η δολοφονια της οποιας, κατα την διαρκεια μιας ερευνας στο διαμερισμα της, πυροδοτησε αρχικα εκεινες τις συγκρουσεις. Παρομοια ξανα, αμφιβαλλω εαν οποιοσδηποτε απο τους καταδικαστικους μικροαστους σχολιαστες στην ραδιοφωνικη εκπομπη του BBC 4 σημερα το πρωι σκεφτηκε περισσοτερο απο δεκα δευτερολεπτα τους δεκαδες ανθρωπους που εχουν δολοφονηθει απο τους μπατσους ενω βρισκονταν στα χερια τους, ή τις λιγο πολυ καθημερινες ταπεινωσεις των νεαρων μαυρων που τους σταματανε για ελεγχο εξω ακριβως απο το σπιτι μου. Το μηνυμα που προκυπτει απο ολα αυτα ειναι σαφεστατο: οι επιθεσεις της αστυνομιας εναντια σε απορους ανθρωπους που δεν μπορουν να υπερασπιστουν τους εαυτους τους (ειδικα οι μαυροι) ειναι φυσιολογικες. Απεναντιας, οι μαζικες επιθεσεις εναντιον της αστυνομιας ειναι καταδικαστεες, ειδικα οταν τυχαινει να ειναι επιτυχημενες. Μην ψαξετε και τον τυπο που βουτηξε το ταμειο για την δικη του εκδοχη της ιστοριας. Τιποτε απο ολα αυτα δεν υποστηριζει οτι το πυροσβεστικο που μολις περασε ουρλιαζοντας εξω απο το παραθυρο μου ειναι κατι καλο. Τα πολιτικα και οικονομικα προβληματα του Brixtonειναι πολυσυνθετα. Ειναι πολυ ευκολο να ξεστομιζονται μαξιμαλισμοι για το οτι τιποτε δεν θα ειναι ποτε το ιδιο – αλλα για λιγες εστω ωρες χθες το βραδι, διασχιζοντας την οδο Effraμε τις τηλεορασεις πλασματος και τα Macintoshλαπτοπ, οι χαμενοι ηταν νικητες. Και αυτο μπορει να προκαλεσει σημαντικες εξελιξεις. http://libcom.org/library/criminality-rewards-max-von-sudo Σκέψεις για τη συνεχιζόμενη εξέγερση στο Ηνωμένο Βασίλειο Ξέσπασαν σε μια στιγμή που η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και η οικονομία της αγοράς έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο αξιοπιστίας για τον κόσμο. Η μακρόχρονη διακυβέρνηση από το Εργατικό Κόμμα απέδειξε ότι δεν υπάρχει καμιά αριστερή διέξοδος στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, γιατί αυτό το σύστημα έχει υποταχθεί σε μια μη αντιστρεπτή ακροδεξιά στροφή, με αντιλήψεις και απόψεις δικτατορικής διακυβέρνησης προς όφελος των οικονομικών ελίτ. Οι ψηφοφόροι επιχείρησαν να τιμωρήσουν τους Εργατικούς επαναφέροντας στην εξουσία το Συντηρητικό Κόμμα, μετριάζοντας την έμφυτη αντικοινωνική του ροπή με το να του επιβάλλουν μια συγκυβέρνηση με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Σύντομα ανακάλυψαν το μέγεθος της γκάφας τους, όταν η νέα «συγκυβέρνηση» ανακοίνωσε τα σχέδια περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και τις αυξήσεις στα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Με δεδομένη την άνιση κατανομή του πλούτου και τις τερατώδεις ανισότητες στη σύγχρονη αγγλική κοινωνία, η μείωση των κοινωνικών δαπανών, με τη μορφή μειώσεων στα επιδόματα ανεργίας, την υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας, τις μειώσεις των κρατικών δαπανών για την παιδεία κλπ, οδηγούν ξεκάθαρα σε κοινωνική ακινησία, στην ακόμη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου στα χέρια μιας προνομιούχας μειοψηφίας και στη μείωση της ικανότητας της περιθωριοποιημένης πλειοψηφίας του πληθυσμού να καλύπτει ακόμη και τις βασικές της ανάγκες. Η βία που συνόδευσε τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις λίγους μήνες πριν ήταν μόνο μια γεύση των μεγαλύτερων ταραχών που έρχονταν, καθώς δεν υπάρχει κανένας θεσμικός μηχανισμός στο πολιτικό σύστημα που να επιτρέπει στα περιθωριοποιημένα στρώματα όχι μόνο να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα αντικοινωνικά μέτρα, αλλά κυρίως να αντισταθούν και να αποτρέψουν την εφαρμογή τους από τις ελίτ. Η γενική απεργία στο δημόσιο τομέα ήταν άλλο ένα σημάδι του αυξανόμενου ρήγματος μεταξύ των πολιτικών και οικονομικών ελίτ από τη μία και της πλειοψηφίας της αγγλικής κοινωνίας από την άλλη. Ένα ακόμη πιο ανησυχητικό σημάδι ήταν η ακαμψία με την οποία η κυβέρνηση συνεργασίας αντιμετώπισε τις κινητοποιήσεις των δημοσίων υπαλλήλων, η συκοφαντική εκστρατεία εναντίον τους και η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεών τους (θυμηθείτε τον JodyMcIntyre[1]). Όλα αυτά χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή ηθικών αναστολών από μια αστυνομία που ολοένα και περισσότερο θυμίζει παρέα αλητήριων. Η αγγλική πολιτική και οικονομική ελίτ, γνωρίζοντας ότι έχει χάσει τη νομιμοποίησή της και ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει με βάση ιδεολογικούς εξαναγκασμούς, στρέφεται όλο και περισσότερο στην ωμή βία και σε σκληρά αστυνομικά μέτρα, ώστε να επιβάλλει τη θέλησή της στην αποκλεισμένη υπο-τάξη της αγγλικής κοινωνίας. Η δολοφονία του IanTomlinson[2] κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στη σύνοδο των G20 και η απεχθής αντιμετώπιση του JodyMcIntyre από τους μπάτσους ήταν μονάχα το θλιβερό προοίμιο της δολοφονίας του MarkDuggan. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για αμερόληπτη επίσημη έρευνα για την δολοφονία του MarkDuggan. Το σύστημα χρειάζεται τους μηχανισμούς οργανωμένης καταστολής ανέπαφους και οφείλει να κρατήσει το ηθικό των δυνάμεων ασφαλείας υψηλό, αφού η αστυνομία και οι υπηρεσίες ασφάλειας αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο για την εδραίωση του βρετανικού αστυνομικού κράτους. Η υπο-τάξη έχει αντιληφθεί πλήρως τη νέα αυτή πραγματικότητα, αφού είναι ο αποδέκτης των πολιτικών θυματοποίησης εναντίον των μη προνομιούχων κοινωνικών ομάδων που εφαρμόζουν οι ελίτ του συστήματος. Επιτίθεται στα αστυνομικά τμήματα και πυρπολεί περιπολικά, επειδή απορρίπτει την κυριαρχία μιας άρχουσας τάξης που προσπαθεί με τη βία να της επιβάλλει κοινωνική συμμόρφωση και καθυπόταξη. Η βίαιη απαλλοτρίωση αγαθών και προϊόντων από τις εξεγερμένες μάζες (αυτό που τα συστημικά ΜΜΕ αποκαλούν «πλιάτσικο») καταδεικνύει την ταξική φύση της εξέγερσης, αφού οι πλιατσικολόγοι μπορεί να θεωρηθεί ότι ενεργούν με βάση την παρόρμηση της συσσώρευσης (σε συνθήκες πλήρους κατάρρευσης της εξουσίας) όλων αυτών των αγαθών και προϊόντων που δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποκτήσουν στην καθημερινή τους ζωή. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, η βία και η διάλυση πολυκαταστημάτων και επιχειρήσεων δεν είναι καθόλου παράλογη αντίδραση. Δεν θα πρέπει, επίσης, να ξαφνιαζόμαστε από το ότι η μαζική βία είναι η μέθοδος πολιτικής παρέμβασης που επέλεξαν οι εξεγερμένοι των περιθωριοποιημένων εργατικών περιοχών σε κάθε μεγάλη αγγλική πόλη. Οι περισσότεροι είναι άνεργοι. Δεν ανήκουν στο ευρύτερο εργατικό δυναμικό και επομένως δεν έχουν στα χέρια τους τα θεσμικά μέσα για να περάσουν σε συλλογικές δράσεις, όπως για παράδειγμα σε μια απεργία. Εξεγέρσεις, σαμποτάζ και βίαιοι ξεσηκωμοί είναι τα πολιτικά μέσα που αξιοποιούν τα περιθωριοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας και οι άνεργοι, για να αντισταθούν στην επίθεση της πλουτοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης. Μ’ αυτή την έννοια, αποτελούν επιτυχημένα μέσα αυτοάμυνας, μια αντι-βία που στοχεύει στη δομική βία που ενυπάρχει σε κάθε ιεραρχικό κοινωνικό σύστημα, που δουλεύει χάρη στην άνιση κατανομή όλων των μορφών εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής) μεταξύ αυτών που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας και αυτών που βρίσκονται στον πάτο. Η παντελής απουσία φυλετικών αιτιών από τους παράγοντες που καθορίζουν την εξέγερση και η αυθόρμητη απάλειψη των εθνικών διαχωρισμών στη διαδικασία διαμόρφωσης ενός συμπαγούς εξεγερσιακού κοινωνικού υποκειμένου που θα αναλάβει κοινή δράση, παρότι αποκεντρωμένη και διάσπαρτη, αποτελεί ένα αισιόδοξο σημάδι για το ότι τα εθνικά στοιχεία που λανθασμένα κυριαρχούν στην αυτο-αντίληψη της βρετανικής υπο-τάξης εξαφανίζονται γρήγορα, ανοίγοντας το δρόμο για την κατανόηση της θέσης ότι υπάρχει ένας, μοναδικός ταξικός εχθρός: ο καπιταλισμός και το σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς. https://actforfreedomnow.wordpress.com/2011/08/11/thoughts-on-the-ongoing-insurrection-in-the-uk/ Μεγάλη Βρετανία: Αναρχικοί αναλαμβάνουν την ευθύνη επίθεσης κατά της αστυνομίας του Μπρίστολ «Νωρίς το πρωί [της 9ης Αυγούστου] πυρπολήσαμε ένα βαν των μπάτσων έξω από το αστυνομικό τμήμα του Μπίσοπστον. Χαιρόμαστε την εξέγερση πολλών κακοποιημένων από το κράτος και περιθωριοποιημένων νέων, καθώς καθιερώνουν μια νέα σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο τους, και όσων άλλων εξεγερμένων έχουν επιλέξει το δρόμο της επανάστασης σε όλη την Αγγλία. Προς όλους τους αηδιασμένους «πολίτες» οι οποίοι μπορούν να δουν την καθημερινή ταξική βία, εγγενή σε αυτήν την κοινωνία, μονάχα όταν αντιστρέφονται οι όροι: Τι περιμένατε; Βλέπουμε μια νέα δεκαετία αστικού πολέμου να σφυρηλατείται εκ νέου από διάφορες αποχρώσεις κοινωνικών αγωνιστών – κι εντός αυτού, ο ρόλος μας ως επαναστατών και αναρχικών να είναι η συνεχής ώθηση της τροχιάς και των ιδεών μας, η εξάπλωση καταστροφικών επιθέσεων σε νέους τομείς και επίπεδα δέσμευσης, η εύρεση συνενόχων μέσα από τις συγκρούσεις (όπου και όταν οι επιθυμίες μας συσχετίζονται) και η διατήρηση και επέκταση ενός διεθνούς άτυπου δικτύου συντρόφων. Όταν πραγματώναμε αυτήν τη δράση, στο μυαλό μας ήταν όλοι αυτοί που έχουν δολοφονηθεί από μπάτσους, που συνελήφθησαν στις ταραχές, οι αντιφασίστες φυλακισμένοι στη χώρα αυτήν». Λευτεριά στους συλληφθέντες της εξέγερσης στη βρετανία- είναι ταξικά μας αδέρφια Εδώ ο χώρος είναι πολύ μουδιασμένος, οι περισσότεροι είδαν όλο το σκηνικό απ’τις τηλεοράσεις τους και εστίαζαν στα πλιάτσικα, μη μπορώντας να αντιληφθούν το τι συμβαίνει. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 1300 άνθρωποι όμηροι του κρατούς και του μιντιακού συρφετού, που τους λοιδορεί σαν εγκληματίες και κοινωνικά απόβλητα. Η αριστερά (που σχεδόν δεν υπάρχει κι όλας) ψελίζει κάτι για κοινωνικά αίτια και για τις περικοπές και φυσικά δεν τολμά να τα βάλει με το καθεστώς που προσπαθεί να εξοντώσει και να φυλακίσει αυτούς τους ανθρώπους. Ο αναρχικός χώρος, νωθρός και άνευρος, τώρα σιγά σιγά πάει να βγάλει κάποια κείμενα που προσπαθούν να ισορροπήσουν την κατάσταση. Απουσιάζει παντελώς απ’το δρόμο και φυσικά ελάχιστοι είναι αυτοί που υπερασπίζονται την εξέγερση, φοβούμενοι μην ταυτιστούν με λεηλασίες και πλιάτσικα. Όλοι αυτοί αδυνατούν να ακούσουν τις κραυγές των νεολαίων που μεγαλώσαν στα γκέτο των εργατικών κατοικιών με επιδόματα στέγασης και ανεργίας και η μόνη τους δυνατότητα να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους είναι η μικροπαραβατικότητα. Το μητροπολίτικο προλεταριάτο γίνεται ορατό (έστω και σπασμωδικά έστω και τυφλά) εξεγείρεται και κάποιοι δήθεν προοδευτικοί και ριζοσπαστικοί κοιμούνται ή καταδικάζουν. Αυτοί οι 1300 άνθρωποι που είναι στη δαγκάνα της ταξικής αστικής δικαιοσύνης, ακόμα και αν χρησιμοποίησαν τυφλή βία ή έκαναν λεηλασίες, πρέπει να θεωρηθούν από όλους μας ταξικοί κρατούμενοι. Είναι από παιδιά 11 χρονών μέχρι ηλικιωμένους που θα αντιμετωπίσουν βαρύτατες ποινές φυλάκισεις. Μέχρι και για αναρτήσεις στο φέισμπουκ που παρακινούσαν κόσμο να εξεγερθεί συνελλήφθηκαν σε διαφορετικές πόλεις ένας 16χρονος και δυο 18χρονοι. Εκατοντάδες άλλοι καταζητούνται απ’τις διωκτικές αρχές ενώ οι μπάτσοι αναρτούν τα πρόσωπα τους στο ίντερνετ και σε εφημερίδες. Μαζί με το μιντιακό συφερτό τους λοιδορούν ως κοινωνικά αποβράσματα και αναμοχλεύουν τα πιο ακραία συντηρητικά αντανακλαστικά της βρετανικής ζητώντας μαζικό ρουφιάνεμα. Ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον είπε ότι δε θα αφήσει αστειότητες για ατομικά δικαιώματα να εμποδίσουν το έργος της αστυνομίας στην αναζήτηση υπόπτων. Μαζί με τις φωτογραφίες των καταζητούμενων, ονόματα και προσωπικά δεδομένα των συλληφθέντων κυκλοφορούν από τα μίντια προς γνώση και συμμόρφωση. Έτσι μαθαίνουμε για ένα κορίτσι 11 χρονών απ’το Νότιγχαμ που συνελλήφθηκε και σύρθηκε στο διαστήριο για να «ομολογήσει» ότι έσπασε τζάμια και ένα τριαντάχρονο δάσκαλο απ’το Λονδίνο. Απ’τα καθεστωτικά μίντια μαθαίνουμε ότι τα κελιά στα κρατητήρια στο Λονδίνο έχουν γεμίσει (με πάνω από 900 συλληφθέντες) και αναγκάζονται να τους μεταφέρουν σε γειτονικές πόλεις, ενώ τα δικαστήρια δουλεύουν υπερωρίες όλη τη νύχτα για να καταδικάσουν τους ταξικούς τους εχθρούς. Πέρα απ’τις λεηλασίες και την τυφλή αρκετές φορές βία που είναι γεγονός, φυσικά υπάρχουν και πολλές στοχευμένες επιθέσεις απ’τους εξεγερμένους όπως στους 5 αστυνομικούς σταθμούς του Νότιγχαμ με μολότοφ που επιμελώς θάβονται απ’τα μίντια και τις αρχές. Τουλάχιστον οι σύντροφοι-ισες από τον ελλαδικό χώρο έχουν δείξει σωστά αντανακλαστικά μέχρι τώρα. Ευχαριστούμε, η αλληλεγγύη σας μας δίνει δύναμη και βοηθάει να οργανωθούμε πολιτικά και εμείς εδώ σιγά σιγά. Λευτεριά σε όλους τους συλληφθέντες των ταξικών συκρούσεων στις βρετανικές πόλεις- Είναι ταξικά αδέρφια μας και είμαστε δίπλα τους ΥΓ ούτε που ξέρουμε τι γίνεται με δικηγόρους κλπ. δυστυχώς τα περισσότερα παιδιά (γιατί οι περισσότεροι είναι έφηβοι και νέοι άνθρωποι) δεν έχουν πρόσβαση σε δικηγόρους, ίσως μόνο σε υπηρεσιακούς, και τουλάχιστον μέχρι τώρα φαίνεται να δηλώνουν ένοχοι για μικροκλοπές, όπως τους δασκαλεύουν εκεί μπας και τη βγάλουν μαλακά… «Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες – είναι ώρα η εξέγερση να γίνει ριζοσπαστική» Για τις εξεγέρσεις στην Αγγλία Μεταφρασή από το The Commune: Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues. Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956). Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους. Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους. Τι αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες; Όπως βλέπουμε, σαφώς όχι το ίδιο με τις ταραχές της δεκαετίας του 1980 στο Μπρίξτον και στο Νότινγκ Χιλ. Φαίνεται ότι τα αρχικά γεγονότα στο Τότεναμ ξέσπασαν μάλλον λόγω του θανάσιμου τραυματισμού του Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικά πυρά, είναι φανερό όμως ότι αυτό ήταν το φιτίλι για κάτι πολύ ευρύτερο σε σχέση με το αστυνομικό ή το φυλετικό ζήτημα. Μέσα σε λίγες ώρες, ταραξίες, νέοι κυρίως, και πολλοί μαύροι, αλλά ούτως ή άλλως πολλοί από κάθε φυλή, έβαλαν φωτιά σε τμήματα της Χάι Στριτ, έσπασαν και λεηλάτησαν τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου. Οι «ηγέτες της κοινότητας» σύρθηκαν αναμενόμενα στην τηλεόραση: ο David Lammy να καταδικάζει συγκαταβατικά κάτω από τις ιαχές των οπαδών του, και ο αιδεσιμώτατος Nims Obunge να καταθέτει την εξίσου συγκαταβατική έγνοια του για την ανισότητα, προσθέτοντας μερικές βουβές κουβέντες για το πόσο περιττή ήταν η βία. Αλλά, στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν φανερό ότι είχε ξεφύγει ήδη από τον έλεγχό τους. Δεν είναι φυλετική η εξέγερση, ούτε καν και τόσο πολιτική. Το καινούργιο σε αυτές τις ταραχές είναι ότι μοιάζουν διεστραμμένα απολίτικες, και σχεδόν αμιγώς οικονομικές. Μέχρι στιγμής, δεν πρόκειται για εξέγερση ενάντια στην αστυνομία ως τέτοια, αλλά ενάντια στις λαμπερές γυάλινες βιτρίνες των καταστημάτων. Η καταστροφή αφορά κυρίως επιχειρήσεις: κάνουν επιδρομές σε μαγαζιά τηλεφωνίας, εισβάλλουν στα ΜακΝτόναλντς και φτιάχνουν χάμπουργκερ, καταλαμβάνουν μαγαζιά και σερβίρουν ποτά. Η βασική εικόνα στην τηλεόραση ήταν οι πλιατσικολόγοι του Debenhams, που επί μιάμιση ώρα έκαναν ό,τι ήθελαν στο μαγαζί, αρπάζοντας ό,τι μπορούσαν. Υπάρχει επίσης μια παραβατική και καρναβαλική αίσθηση – γιατί να βάλεις στόχο ένα μαγαζί γεμάτο φανταχτερά κοστούμια; Οι τεράστιες φλόγες που κατάκαιγαν την πόλη ως τον ουρανό μοιάζουν μάλλον να συμβάλλουν σε αυτό παρά να το αναιρούν. Οπότε αυτό που έχουμε είναι όντως «ανεγκέφαλη βία», όπως λέει η Τερέζα Μέι, βεβαίως όμως η φράση αυτή είναι ήδη απαξιωμένη επειδή τη χρησιμοποίησε κατά του UK Uncut και των διαδηλωτών φοιτητών. Αυτή τη φορά όμως ταλαντεύεται και η αριστερά προς αυτή την κατεύθυνση. Τώρα δεν έχουμε άνευ όρων υποστήριξη –οι IWW βγήκαν και είπαν στο Facebook ότι δεν επικροτούν τις επιθέσεις σε «εργατικά σπίτια» σε φτωχογειτονιές– και δεν είναι βέβαια λάθος τοποθέτηση, σωστή είναι πολιτικά, πρέπει να δούμε όμως και πώς ταιριάζει με την παρουσίαση της εξέγερσης από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση ως τρομοκρατικής καταστροφής για την καταστροφή. Τα σχόλια στη σελίδα του The Commune στο Twitter δείχνουν καλύτερα αυτή την ένταση, καθώς μας ρωτάνε πώς «ισορροπούμε το δίκιο και τη νομιμότητα της εξέγερσης» με τη νομιμότητα των ανθρώπων που φοβούνται αυτά τα «ανεγκέφαλα πράγματα». Εντελώς αδιάφορο ζήτημα, λες κι έχει καν σημασία πώς επιλέγουμε να ισορροπήσουμε ή τι άποψη έχουμε «εμείς», ο μικρός κύκλος της ριζοσπαστικής αριστεράς – εμείς είμαστε αδιάφοροι, η κρίση μας είναι αδιάφορη, και κάθε απόπειρα να κρίνουμε ηθικά διαφορετικά είδη βίας είναι προδοσία της επαναστατικής αρχής. Δεν είναι επαναστατικός τρόπος σκέψης αυτός, γιατί δεν βλέπει την κοινωνία και τη βία μέσα της ως ολότητα. Ό,τι συμβαίνει συμβαίνει, είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που δικό μας καθήκον είναι να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε. Κι εδώ νομίζω ότι η αναλογία με τον Φριτσλ είναι η σωστή, γιατί αυτό που έχουμε εδώ είναι μια νέα διαλεκτική ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο καταναλωτικό καθεστώς και τον πλιατσικολόγο, αυτούς που κάποιος τους έχει ονομάσει «αποτυχημένους καταναλωτές», που δεν βλέπουν πια τον λόγο να θέσουν τα αιτήματά τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλώς αρπάζουν αυτό που θέλουν. Και είναι σοβαρό αυτό, δεν σημαίνει ότι τους αποκηρύσσουμε, είναι ίσως ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συμβεί: πώς αλλιώς οι νέοι αυτοί που ξέμειναν στο περιθώριο της κοινωνίας μας θα μπορούσαν να τα βάλουν μαζί της και να της αντισταθούν; Αυτή είναι η έκφρασή τους, το κράτος θα κάνει ό,τι μπορεί για να την καταστείλει, εμείς όμως ξέρουμε στα σίγουρα ότι δεν θα εξαφανιστεί όσο η κοινωνία αυτή εντείνει τη λιτότητα. Το κράτος έχει συντριβεί από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού, και οι κουβέντες περί επιστροφής στη σοσιαλδημοκρατία είναι πλάνη και όνειρο. Οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί σε αυτή την κρίση. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε το ξέσπασμα των ανήκουστων και των ανείπωτων στην αισχρή κοινωνία μας. Είναι πολύ ταιριαστό που τα χρηματιστήρια καταρρέουν σε όλο τον κόσμο και την ίδια στιγμή η ιστορία αυτή επισκιάζεται από τη βία από τα κάτω. Είναι οι καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσαμε να ευχηθούμε, τώρα όμως οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές της μιας ή της άλλης δράσης, είναι ότι οι εξεγερμένοι δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικοί. Οφείλουμε να τους ριζοσπαστικοποιήσουμε κι άλλο, οφείλουμε να τους πολιτικοποιήσουμε και να τους στρέψουμε ενάντια στους πραγματικούς στόχους της αλλοτρίωσης και της φτώχειας μας – όχι τα εργατικά σπίτια, αλλά το κλυδωνιζόμενο καπιταλιστικό καθεστώς. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε τον θυμό τους, αλλά να κάνουμε τον θυμό πολιτικό, κι έτσι να τον μετατρέψουμε σε κάτι γνήσια ισχυρό κι επικίνδυνο – μια επαναστατική στιγμή αντί για μια εξέγερση. Μάτια ορθάνοιχτα στο Λονδίνο Χαμογελαστά πρόσωπα, κάποια πίσω από μαντήλια και κουκούλες. Αυτό είναι το Hackney στο Λονδίνο. Ή αυτό ήταν το Hackney χθες βράδυ. Σήμερα θα είναι κάπου αλλού, και ξανά κάπου αλλού λίγες ώρες αργότερα. Τα χαμόγελα ήρθαν γιατί οι δρόμοι είναι δικοί μας και κανείς δεν φοβάται πια την αστυνομία. Κάποιοι υποστηρίζουν πως το κάψιμο ενός περιπολικού δεν είναι πολιτική πράξη, πως το να λεηλατείς ένα κατάστημα είναι ατομισμός και καγκουριά, πως το να σπας τζαμαρίες είναι ανεύθυνο. Όσοι λένε πως όλα αυτά είναι απολίτικα ζουν σ’ αυτήν την πόλη με τα μάτια κλειστά, δεν βλέπουν την τεράστια και αυξανόμενη ανισότητα και την κοινωνική και πολιτική καταπίεση. Πολιτικές. Για τη στέγαση. Για την πόλη. Για την πρόνοια. Για την οικονομία. Με τι αποτελέσματα: όχι μόνο ο κόσμος ζει σε άθλια σπίτια, έχει άθλιες δουλειές και σε καθημερινή βάση τρώει σκατά από την αστυνομία, αλλά αυτό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s