* Τα συμφραζόμενα των συγκρούσεων του Λονδίνου δεν μπορούν να αγνοηθούν

Those condemning the events in north London and elsewhere would do well to take a step back and consider the bigger picture
Άρθρο της Nina Power στον Βρετανικό guardian, 8 Αυγούστου 2011
Από τότε που η κυβερνητική συμμαχία (Συντηρητικό Κόμμα και Φιλελεύθεροι Δημοκράτες με πρωθυπουργό τον επικεφαλής του κόμματος των Συντηρητικών της Βρετανίας Ντέηβιντ Κάμερον) ήρθε στην εξουσία πριν από ένα περίπου χρόνο (11 Μαίου 2010), η χώρα είδε πολλαπλές φοιτητικές διαδηλώσεις, καταλήψεις δεκάδων πανεπιστημίων, αρκετές απεργίες, μια διαδήλωση μισού εκατομμυρίου εργατών και τώρα αναταραχές στους δρόμους της πρωτεύουσας. (Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις με την αστυνομία του Bristol στο Stokescroft νωρίτερα φέτος). Καθ’ ένα από αυτά τα γεγονότα πυροδοτήθηκε από διαφορετικό αίτιο αλλά όλα έγιναν με φόντο τις κτηνώδεις περικοπές και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.
Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά ότι τζογάρει και ότι οι πολιτικές της έχουν το ρίσκο να πυροδοτήσουν μαζικές αναταραχές σε μια κλίμακα που δεν έχουμε δει από τις αρχές του 1980. Με τους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους του Tottenham, του Edmonton, του Brixton και αλλού τις προηγούμενες νύχτες, ίσως σύντομα να δούμε την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει μια σειρά από ήττες. Οι πολιτικές του περασμένου χρόνου μπορεί να ξεκαθάρισαν με ακραίους όρους τον διαχωρισμό ανάμεσα στους «έχοντες» και τους «στερημένους» αλλά τα συμφραζόμενα της κοινωνικής αναταραχής είναι πολύ ευρύτερα.
Ο θανάσιμος τραυματισμός του Mark Daggan την περασμένη Πέμπτη (4/8/2011), φαίνεται ότι είναι ένα ακόμα τραγικό γεγονός σε μια μακρά ιστορία συμπεριφοράς της Μητροπολιτικής αστυνομίας απέναντι στους απλούς ανθρώπους  του Λονδίνου, ιδιαίτερα εκείνους που είναι μαύροι ή μειονότητες και η στοχοποίηση συγκεκριμένων περιοχών και ατόμων για παρακολούθηση, αστυνομικό έλεγχο και καθημερινή παρενόχληση απ’ την αστυνομία.
Ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι του προκαλούσε έκπληξη, πόσοι άνθρωποι στο Tottenham γνώριζαν και κατέκριναν τις αποφάσεις της ονομαζόμενης Ανεξάρτητης Επιτροπής Παραπόνων σχετικών με την Αστυνομική Αυθαιρεσία (IPCC) αλλά καμιά κατάπληξη δεν θα έπρεπε να προκαλεί αυτό το γεγονός.
Όταν κοιτάς τους αριθμούς των θανάτων ανθρώπων που είχαν συλληφθεί από την αστυνομία (τουλάχιστον 333 από το 1998) χωρίς ούτε μία καταδίκη αστυνομικού, τότε η IPCC και τα δικαστήρια εκλαμβάνονται από πολλούς ότι προστατεύουν την αστυνομία μάλλον  παρά το λαό.
Οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους γίνονται ξεκάθαροι αν συνδυάσουμε την καχυποψία και τη δυσαρέσκεια ενάντια στην αστυνομία (εξαιτίας της εμπειρίας και της μνήμης), με υψηλή φτώχεια και πολύ υψηλή ανεργία.
Το Haringey, η περιοχή που περιλαμβάνει το Tottenham, έχει το τέταρτο υψηλότερο επίπεδο παιδικής φτώχειας στο Λονδίνο.( παιδική φτώχεια: δείκτης που περιγράφει το ποσοστό παιδιών που ανήκουν σε οικογένειες χαμηλού εισοδήματος) και ποσοστό ανεργίας 8,8%, διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ υπάρχει μόνο μία διαθέσιμη θέση εργασίας για κάθε 54 ανθρώπους που ψάχνουν εργασία στην περιοχή.
Όσοι καταδικάζουν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο βόρειο Λονδίνο και αλλού, καλά θα κάνουν να κάνουν ένα βήμα πίσω και να πάρουν υπόψη τους την ευρύτερη εικόνα:
Μια χώρα (η Βρετανία) στην οποία το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είναι τώρα 100 φορές πλουσιότερο απ’ ότι το φτωχότερο 10%, όπου ο καταναλωτισμός ο οποίος στηρίζεται στο προσωπικό χρέος (στις τράπεζες) έχει πλασαριστεί για χρόνια ως η λύση στην παραπαίουσα οικονομία και όπου σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η κοινωνική κινητικότητα είναι χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη χώρα.
Ο Richard Wilkinson και η  Kate Pickett υποστηρίζουν στο The Spirit Level: Why Equality is Better for Everyone, πως φαινόμενα τα οποία συνήθως περιγράφονται σαν κοινωνικά προβλήματα (εγκληματικότητα, ασθένειες, ποσοστά φυλακισμένων, ψυχικές ασθένειες) είναι πολύ πιο συνηθισμένα σε κοινωνίες ανισότητας, παρά σε κοινωνίες με καλύτερη οικονομική κατανομή και μικρότερο χάσμα ανάμεσα στους πλουσιότερους και τους φτωχότερους. Δεκαετίες ατομικισμού, ανταγωνισμού και κρατικά ενθαρρυνόμενου εγωισμού, συνδυασμένες με μια συστηματική σύνθλιψη των συνδικάτων και την διαρκώς αυξανόμενη ποινικοποίηση (εγκληματοποίηση) της διαφωνίας, έχουν κάνει τη Βρετανία μια από τις πιο άνισες κοινωνικά χώρες στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Εικόνες καμένων κτιρίων και αυτοκινήτων και λεηλατημένων μαγαζιών μπορεί να παρέχουν θεαματική τροφή για τα «ατίθασα» Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία είναι πάντοτε πεινασμένα για νέες ιστορίες και νέες ομάδες προς δαιμονοποίηση αλλά δεν θα καταλάβουμε τίποτα από αυτά τα γεγονότα αν αγνοήσουμε την ιστορία και το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά συμβαίνουν.
Μετάφραση : για την κοινωνική αριστερά, 9/8/2011

http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/08/blog-post_09.html

Advertisements

One thought on “* Τα συμφραζόμενα των συγκρούσεων του Λονδίνου δεν μπορούν να αγνοηθούν

  1. falies 11/08/2011 στο 5:50 ΜΜ

    Ο συγγραφεας και ποιητης William Wall διευρευνα την σχεση μεταξυ του νεοφιλελευθερισμου και της εξεγερσης στο Ην. Βασ.

    Ενα απο τα πολλα που ακουμε να επαναλαμβανονται μεχρι αηδιας σχετικα με την εξεγερση στο Λονδινο ειναι οτι οι εξεγερμενοι ειναι ‘αγριοι’, ‘βαρβαροι’, ‘εγκληματιες’ ή πιο γενναιοδωρα η ‘δυσαρεστημενη νεολαια’. Ολα οσα εχει πει ο Cameronκαι οι αυλικοι του αναφερονται στο εγκλημα την τιμωρια και την ‘πληρη επιβολη του νομου’ – λες και οι νεοι αυτοι ανθρωποι δεν αντιμετωπιζουν ηδη την ολοκληρωτικη επιβολη του νομου καθημερινα. Μας λενε με διαφορους τροπους οτι δεν υφισταται πολιτικο πλαισιο, κανενα πολιτικο κινητρο, κανενας πολιτικος αντιπαλος, οτι η εξεγερση δεν ειναι παρα ‘εγκληματικοτητα, απλα και ξεκαθαρα’. Και αυτο γιατι η βια εναντια στην αστυνομια (και κατ’ επεκταση το κρατος) δεν θεωρειται πολιτικη καθεαυτη. Αλλα οτι οφειλεται στον φθονο, και την επιθυμια αποκτησης ειδων πολυτελειας, λες και οι τηλεορασεις πλασματος και τα κοσμηματα δεν εχουν σχεση με την πολιτικη. Η πολιτικη ταξη και το σχολιαστοριατο δεν μπορουν να αντιληφθουν τους εαυτους τους ως εχθρους των ανθρωπων που ζουν σε περιοχες οπως το Τοτεναμ, οπου οι συντηρητικοι κλεινουν τα κεντρα νεοτητας, που υποφερουν απο μαζικη ανεργεια, ακομη και οταν το χρηματιστηριο του Λονδινου ειναι κερδοφορο, και υποκεινται σε νομοθεσιες που τους περιθωριοποιουν ακομη περισσοτερο.

    Απο την αλλη πλευρα, το νεοφιλελευθερο κρατος λειτουργει κυριως ως μεσο διευκολυνσης της συσσωρευσης πλουτου και κατ’ επεκταση των ειδων πολυτελειας. Ο σκοπος του κρατους, μας λεει η νεοφιλελευθερη θεωρια, αφορα την διευκολυνση των επιχειρησεων και της βιομηχανιας ωστε να αναμενεται λογικα οτι θα λειτουργουν επικερδως, ενω για την επιτευξη αυτου του σκοπου πρεπει [το κρατος] να αναλαμβανει συγκεκριμενες εργασιες που οι επιχειρησεις και η βιομηχανια δεν θα ειχαν κερδη απο αυτες – την κατασκευη δρομων, για παραδειγμα, ή την παροχη της αστυνομικης δυναμης – αν και, καθως τα περιθωρια κερδους μειωνονται και οι αγορες πλημμυριζουν απο ανταγωνιστες, ακομη και αυτες οι ιερες για το κρατος λειτουργιες ‘απορρυθμιζονται’ ή ιδιωτικοποιουνται ωστε να επιτραπει στις κερδοσκοπικες εταιρειες να τις αναλαβουν εκεινες. Η προτεινομενη ιδιωτικοποιηση των φυλακων αποτελει ενα παραδειγμα, οπως και η συνεχιζομενη πιεση για το ανοιγμα της παιδειας στην εκμεταλλευτικη ευχερεια των εταιρειων ηλεκτρονικων υπολογιστων. Δεν αξιζει καν να αναφερθουμε στο παραλογο επιχειρημα οτι το δημοσιο συστημα υγειας στο ην. βασ. ειναι ‘χαλασμενο’ και οτι το προγραμμα των συντηρητικων που σκοπευει να το διαθεσει σε υποτιθεμενα φθηνοτερες και αποτελεσματικοτερα κερδοφορες εταιρειες – παρα το γεγονος οτι ολες οι μελετες αποδεικνυουν οτι το δημοσιο συστημα υγειας αποτελει τον αποτελεσματικοτερο και φθηνοτερο τροπο παροχης υγειονομικης φροντιδας.

    Και ετσι λεηλατει την δημοσια σφαιρα ο καπιταλισμος. Οι υπηρεσιες που οι πολιτες διεθεταν επι εκατονταδες ή και περισσοτερα χρονια και θεωρουνταν δημοσια αγαθα που δεν μπορουν να γινονται αντικειμενα εκμεταλλευσης ωστε να κερδοσκοπουν ελαχιστοι – η υγειονομικη φροντιδα, η φροντιδα για τους ηλικιωμενους, τα επιδοματα ανεργιας, οι συνταξεις των ηλικιωμενων, το φρεσκο νερο, οι αποχετευσεις, η συγκομιδη των σκουπιδιων, οι δρομοι και τα μονοπατια, ο αστικος και επαρχιακος σχεδιασμος, τα ταχυδρομεια, οι τηλεπικοινωνιες, η αστυνομια κ.ο.κ – υποκεινται σε συστηματικες και διαρκεις πιεσεις με σκοπο την διαρρηξη της σχεσης μεταξυ του πολιτη και της υπηρεσιας δημοσιας ωφελειας. Δεν πρεπει λοιπον να θεωρουμε ολα αυτα ως ‘δικα μας’ πια, εκτος υπο την εννοια που θα μπορουσαμε να πουμε οτι και μια τραπεζα ειναι δικη μας. Τα πραγματα αυτα μας παρεχονται ως αγαθα και υπηρεσιες απο εταιρειες που εξασκουν το δικαιωμα τους να κερδοσκοπησουν απο αυτα – απο εμας στην πραγματικοτητα, απο τον πονο μας, τα γερατεια των γονιων μας, την παιδικη ηλικια των παιδιων μας, τα οικονομικα μας προβληματα, το φυσικο μας περιβαλλον. Οιπολιτεςεπαναπροσδιοριζονταιωςκαταναλωτεςυπηρεσιων. Και μοναδικη λειτουργια του κρατους ειναι να ρυθμιζει τις δραστηριοτητες των εταιρειων ετσι ωστε να μην αναπτυσσονται μονοπωλια.

    Η αστυνομια λειτουργει ως εγγυητης του κερδους. Η αστυνομια ωστοσο ειναι ‘δικη μας’ μονο με τον τροπο που και ο ταχυδρομος ειναι δικος μας. Η αστυνομια κατα συνεπεια βρισκεται ολο και περισσοτερο στην θεση (που βρισκονταν παντα) με τις πλατες γυρισμενες στους επιχειρηματικους τοιχους ενω αντιμετωπιζει τους αποκληρωμενους πολιτες για τους οποιους το κρατος ηταν παντα μια εχθρικη δυναμη. Αυτο καθιστα την αστυνομια πολιτικη μιας και θα ηταν λαθος αν πιστευαμε οτι η λεηλασια της δημοσιας σφαιρας απο τις εταιριες και τα στελεχη δεν ειναι πολιτικη. Βεβαια, κανεις απο την πλευρα των επιχειρησεων δεν θελει να την χαρακτηρισει ετσι. Θελουνναγινεικατανοητοαυτο ωςκοινηλογικη. Τοκρατοςειναι‘χαλασμενο’, λενε, ήοτιεχει‘αποτυχει’.Καιοτιμονοοικερδοσκοπικεςεταιρειεςμπορουννακανουντηνδουλειααποτελεσματικααποδιδονταςαναλογητωνχρηματωντουαξιαστονκαταναλωτη. Αυτο που εννοουν πραγματικα ομως ειναι οτι: ‘σκοπευουμε να σου παρουμε τα χρηματα και να το σκασουμε’. Και οταν εισαι αποκλεισμενος και χαμενος, νοιωθεις πεσμενος, τσεκαρε την κλιμακα αξιολογησης σου.

    Σε μια χρονικη περιοδο οταν το χασμα μεταξυ των πλουσιων και των φτωχων βρισκεται στο ιστορικο απωγειο του, ψηλοτερα απο εκεινο στο οποιο βρεθηκε στον δεκατο ενατο αιωνα οταν ο καπιταλισμος βρισκονταν στο ζενιθ του, προκαλει αραγε εκπληξη οτι οι ανεργοι νεοι ανθρωποι απο το Τοτεναμ, το Χακνεϊ, το Κλαπαμ ή το Πεκαμ εχουν μαθει αυτα τα μαθηματα πολυ καλα; Στην περιπτωση καταρρευσης του κρατους, εχε παντα το ματι σου στην βασικη ευκαιρια. Ο χρυσος ειναι ακριβοτερος απο ποτε τωρα, και εκει πανε ολοι οι εξυπνοι επενδυτες. Παιρνουνταχρηματατουςκαιτοσκανε. Ενω υπαρχει παντα η αγορα για γαματες τηλεοπτικες συσκευες, ειδικα ενοψει των ολυμπιακων – εναν μολις δρομο μακρια απο το Τοτεναμ. Εαν δεν εισαι εντος δεν μπορεις να κερδισεις. Και οπως και να εχει, ετσι εχουν οι δουλειες. Απο τα MacDonaldως τα ‘δανεια μεχρι την ημερα μισθοδοσιας’, τις εταιρειες που ‘αγοραζουν χρυσο’, και τις διαφημισεις σε ολο το ανατολικο και νοτιο Λονδινο, το μηνυμα ειναι σαφες: ‘Η μοναδικη αξια που μπορουμε να σου αποδωσουμε ειναι αυτη της ικανοτητας σου να ξεχρεωσεις. Οποιοσδηποτε δεν μπορει να πληρωσει ειναι σελεμης, απατεωνας, φτηνος μπασταρδος, ενα παρασιτο.’

    Για τον κοσμο αυτο η αστυνομια ειναι μια ακομη μορφη βιας – κοιταξτε μονο τι εκαναν σε οσους διαδηλωναν εναντια στις περικοπες. Ειναι το οπλο που επιλεγει το κρατος οποτε θελει να πειθαρχησει την απογοητευμενη νεολαια, να ποινικοποιησει την αντιθετη αποψη και να προστατευσει τα κερδη. Τον τελευταιο ρολο της δεν τον παιζει και πολυ καλα αυτες τις ημερες στο Λονδινο, αλλα εχουν εργαστει σκληρα τις αλλες, οταν τα πραγματα ειναι ευκολοτερα. Η προσφατη καταδικη γαλερας του CharlieGilmourμε 16 μηνες για υποτιθεμενες βιαιες πραξεις κατα την διαρκεια των προσφατων διαδηλωσεων εναντια στις περικοπες, η χειροτερη εκ των οποιων φαινεται πως ηταν η ριψη ενος τενεκε στην ρολς ροϊς του πριγκηπα Καρολου ενω πιαστηκε απο το σημαιακι της, ερχεται σε οξεια αντιθεση με το γεγονος οτι δεν εχει ποτε καταδικαστει καποιος αστυνομικος για την δολοφονια στα κρατητηρια καποιου μαυρου ανθρωπου. Η εν ψυχρω εκτελεση ενος μαυρου ανδρα σε ενα ταξι στην οδο Ferry, του Τοτεναμ ειναι ενα και το αυτο με την κατασταλτικη λειτουργια. Ξερουμε σημερα οτι δεν υπαρχουν αποδειξεις που να αποδεικνουν το αστυνομικο αλλοθι οτι ο MarkDugganηταν εκεινος που πυροβολησε πρωτος. Ειτε το εκανε, ειτε οχι, ηταν ενας κακοποιος, οπως πιστευε η αστυνομια, αλλα το γεγονος παραμενει οτι δεν θα ειχαν πυροβολησει ποτε καποιο τραπεζικο στελεχος. Παρ’ ολα αυτα, ο τραπεζιτης βρισκεται στην μια οψη του νομισματος που εχει το προσωπο του MarkDuggan στην αλλη. Το κλεισιμο των τριων στα τεσσερα κεντρα νεοτητας στο Τοτεναμ απο την παρουσα συντηρητικη κυβερνηση ειναι αμεσα συνδεδεμενο με την υποτιθεμενη σταθεροτητα της βρετανικης οικονομιας. Την αξια του πεμπτου σπιτιου του τραπεζιτη πληρωνουν οι νεαροι πολιτες του βορειου και του νοτιου Λονδινου. Σημερα,στο ζωντανο προγραμμα του RTE ακουσα καποιον ανδρα που ζουσε στο Λονδινο να περιγραφει τους εξεγερμενους ως καποιους που ‘ψωνιζουν με τα χρηματα μας’. Αλλα αυτο ειναι αμφιδρομο. Ο τραπεζιτης ψωνιζει με χρηματα που θα επρεπε να ειχαν παει στις κοινοτητες του Τοτεναμ, του Κλαπαμ, του Χακνεϊ…

    Tο γεγονος οτι οι ιδιοι οι εξεγερμενοι εχουν μονο αμυδρα κανει αυτον τον συσχετισμο αποτελει δικο τους σφαλμα. Αν ημουν η κυβερνηση των συντηρητικων και οι δακρυβρεκτοι ψηφοφοροι της θα ετρεμα την ημερα που η απογοητευμενη νεολαια προχωρησει σε μια σαφεστερη αξιολογηση του καταπιεστη της, οταν θα προχωρησει απο τον εχθρο που εχει καταμουτρα της (την αστυνομια) στον εχθρο που βρισκεται πισω απο τα μαυρα παραθυρα και τα ‘μεγαλοπρεπη’ κτιρια. Tο γεγονος οτι εχουν επανηλειμμενα επιτεθει στις μεγαλες πολυεθνικες εταιρειες – τα Topshop, HugoBoss, MacDonald, Sony, και Carpetright (ιδιοκτησιας του λορδου βουλευτη Harrisτου Πεκαμ, χορηγου του συντηρητικου κομματος και μελος της βουλης των λορδων), και οτι εχουν υπαρξει ‘ταραχες’ στην οδο υψηλης καταναλωτικοτητας Oxfordειναι σημαντικο. Εντωμεταξυ ζουν την εκδοχη του νεοφιλελευθερου ονειρου του φτωχου παιδιου, ψωνιζοντας με τα ‘δικα μας χρηματα’ στα καλυτερα μαγαζια, φερνοντας στο σπιτι τα τελευταια αθλητικα παπουτσια, και την καλυτερη ολων των επενδυσεων, τον χρυσο.

    Δεν υπαρχει τιποτε απερισκεπτο σε αυτη την βια. Ειναι ευφυης, τεχνολογικα συγχρονη και καλα προετοιμασμενη. Τακτικα, οι εξεγερμενοι εχουν κινηθει πολυ πιο εξυπνα απο την κατα πολυ δυνατοτερη αστυνομικη δυναμη και τις μυστικες υπηρεσιες. Καταστρεφουν την κοινοτικη ζωη σιγουρα, ειναι ωμα σκληροι με τους μικροκαταστηματαρχες και τους ανθρωπους που ζουν κοντα ή στις ακριβοτερες οδους, αλλα η βια τους ειναι τοσο καταστροφικη οσο και εκεινη της μονιμης ανεργιας, της απελπισιας και της πεποιθησης οτι το κρατος τους εχει εγκαταλειψει προτιμωντας το Χρηματιστηριο. Το γεγονος οτι οι νεοι αυτοι ανθρωποι εχουν στραφει εναντια στα πλεον αμεσα συμβολα δυναμης και πλουτου και οτι θελουν κατι απο ολα αυτα και για τους εαυτους τους, καθιστα την εξεγερση τους μακραν χειροτερη της καταστροφης που επεβαλλε η Θατσερ ή αυτη που ξεκινα τωρα ο Cameron. Και ειναι ουσιωδως νεοφιλελευθερη επειδη οι νεοι αυτοι ανθρωποι εχουν εσωτερικευσει για καλα το αξιωμα οτι η απληστια ειναι καλη, οτι παιρνεις ο,τι μπορεις, οτι οι ισχυροι θα κληρονομησουν την γη.

    Θαμμενο κατω απο ολα αυτα, κατω απο την ψευδη συνειδηση, υφισταται ακομη ενα μερος οργης που προκυπτει απο την αυξανομενη ταπεινωση τους, εκεινη των γονιων τους και των κοινοτητων τους. Συνοδευεται απο την βεβαιοτητα οτι λεφταδες του συντηρητικου κομματος, οι ιδιοκτητες των πολυεθνικων επιχειρησεων και της αστυνομιας ειναι εχθροι τους. Η δομη του εχθρου μπορει να μην τους ειναι ακομη σαφης, αλλα νοιωθουν τις συνεπειες της. Οι ζωες τους λεηλατουνται. Και δεν εχουν τιποτε να χασουν.

    Αλλα αν αυτη η γενναια και δυνατη ρητορας απο το Χακνεϊ τα καταφερει τοτε ισως να βρουν μια καλυτερη αναλυση. ‘Φερτε πραγματικους μαυρους ανθρωπους,’ λεει, ‘αν ειναι δικαιος ο γαμημενος ο σκοπος για τον οποιο πολεμαμε τοτε ας πολεμησουμε για τον γαμημενο τον σκοπο μας’. Ξερει οτι οι συγκρουσεις ειναι πολιτικες, αλλα ειναι η λαθος πολιτικη την στιγμη αυτη. Γιατι ειναι λαθος ο σκοπος για τον οποιο πολεμανε. Ο συγγραφεας DarcusHoweλεει το ιδιο (το videoαυτο μπορει να αποσυρθει απο το Youtube, μοιραστειτο λοιπον αν μπορειτε) αλλα, χαρη στην μεγαλυτερη εμπειρια του, τις αποκαλει εξεγερση.

    [Καθως γραφω το Λονδινο ειναι πιο ησυχο, αλλα η δραση εχει μεταφερθει στο Μαντσεστερ (απο το οποιο προηλθαν πολλες απο τις αστυνομικες ενισχυσεις του Λονδινου!), το Μπερμινγχαμ και το Μπριστολ, ενω ενας αστυνομικος σταθμος στο Νοτινγχαμ δεχτηκε επιθεση με κοκταϊλ μολοτωφ.]

    http://libcom.org/news/tottenham-beyond-neoliberal-riots-possibility-politics-10082011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s