* Ανταπόκριση που / σχόλιο για την δικοινοτική εκδήλωση της 1ης Σεπτέμβρη 2010

Την 1η του Σεπτέμβρη τα τ/κ συνδικάτα τζιαι η τ/κ αριστερά εκάμαν το παράδοση τα τελευταία χρόνια να οργανώνουν πορεία με αίτημα την λύση του Κυπριακού τζιαι την επανένωση της χώρας. Που το 2008 με σιήλλια ζόρκα εκαθιερώσαμεν το να οργανώνουνται δικοινοτικά τούτες οι εκδηλώσεις. Δειλά δειλά πρόπερσι εκάμαμεν 2 πορείες τζιαι εσυναντηθήκαμεν στην νεκρή ζώνη μπροστά που το Λήδρα Πάλας όπου ανάψαμεν τζιερούθκια για τους νεκρούς των πολέμων τζιαι για την ελπίδα της ειρήνης. Πέρσι ήμασταν πιο αποφασιστικοί – εστήσαμεν σκηνή μέσα στο δρόμο τζιαι εκάμαμεν τζιαι μια μιτσιά συναυλία. Κάποιοι τ/κ συντρόφοι τζιόλας εστήσαν τσιατήρκα με σκοπό να μείνουν τζιαμέ μέσα στην μέση…εν ήταν πολλοί τζιαι ήταν ψιλο-αυθόρμητη η φάση – εσηκώσαν τους σχετικά γλήορα οι στρατιώτες του ΟΗΕ…Κόντρα στην απάθεια τζιαι την αδιαφορία, κόντρα τζιαι στο ρεύμα της διχοτόμησης που άρκεψεν να ριζώννει πλέον τζιαι στα μυαλά πολλών Κυπραίων. Το στάτους κβο του διαχωρισμού έσιει μιαν εκπληχτική δύναμη να αυτο-αναπαράγεται τζιαι η προοπτική της επανένωσης φαίνεται να εν πολλά μακριά για να γοητεύσει τον κόσμο. Ήμασταν οι συνήθεις ύποπτοι – (επανα)προσεγγιστές παλιοί τζιαι νέοι κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τζιαι του αντιεξουσιαστικού χώρου στην ποδά μερκά, στην ποτζιεί είσιεν τζιαι αριστερούς συνδικαλιστές ηγέτες τζιαι κομματικές νεολαίες, σταθερά πιο πολλύς κόσμος που μας. Τούτη η διαφορά στην μαζικότητα της κινητοποίησης εν ακόμα πιο μεγάλη άμαν σκεφτεί κανένας ότι οι ε/κ εν πολλά πιο πολλοί πληθυσμιακά. Τζιαι εφάνηκεν έντονα στην Πρωτομαγιά του 2009 όπου για πρώτη φορά μετά το 1958 έγινεν κοινά συνδιοργανωμένη δικοινοτική γιορτή. Τότες κάπου 1000 τ/κ ανασυνταχτήκαν μετά το οδόφραγμα τους τζιαι εμπήκαν δυναμικά βροντοφωνάζοντας μέσα στο γήπεδο της Τσιεντίν Καγιά κάμνοντας τες μερικές εκατοντάδες ε/κ να συνειδητοποιήσουν την διαφορά μιας κοινότητας που έζησεν αντι-εθνικιστική εξέγερση τζιαι της δικής τους που εν είσιεν τούτη την εμπειρία…

 

Φέτος τα πράματα ήταν κάπως διαφορετικά. Είχαμεν τον Γενάρη την συσπείρωση κάποιου κόσμου σε μιαν για να μάστεν ειλικρινείς πολλά εως υπερβολικά φιλόδοξη πρωτοβουλία/ομπρέλλα οργανώσεων ειρήνης την “Ενωμένη Κύπρο” τζιαι είχαμεν τζιαι την ολοκλήρωση της δεξιάς στροφής στην τ/κ κοινότητα με την εκλογή του Έρογλου. Η δημιουργία του διευρυμένου σχήματος της “Ενωμένης Κύπρου” άσκησεν κάποιαν πίεση πάνω στο το Τζε Τε Πε τζιαι κατ’ επέκτασην τζιαι πάνω στο ΑΚΕΛ να παίξουν λλίον πιο δικοινοτικά (έστω σε συμβολικό επίπεδο). Που την άλλην η νίκη του Έρογλου έκαμνεν την προσέγγιση του Τζε Τε Πε τζιαι της Ντεβίς με την υπόλοιπη τ/κ αριστερά εφικτή τζιαι υλοποιήσιμη. Τούτον ήταν σημαντικός παράγοντας στο να μπει στο παιχνίδι τζιαι η ΠΕΟ. Εμπήκεν μπροστά φέτος, ανάλαβεν τα οργανωτικά τζιαι οικονομικά βάρη τζιαι εσυμμετείχεν ουσιαστικά τζιαι στον καθορισμό του πολιτικού πλαισίου. Το οποίον ιδεολογικά έμεινεν σταθερό, όπως τες άλλες χρονιές δηλαδή, αλλά έγινεν λλίον λλιόττερον ξύλενο αλλά τζιαι τσας λλιόττερον αιχμηρό (χωρίς πχ τες καυστικές αναφορές “σε αυτούς που δραπετεύουν από τον κοινό αγώνα” τζιαι “σε αυτούς που υποφέρουν από την διαδικασία της ειρήνης καθώς αναγκάζονται να κυκλοφορούν με την μάσκα της”) αλλά τζιαι κάπως πιο συγκεκριμένο πολιτικά όπως πχ με την πρόταση για “άμεση αποστρατικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου”.

 

Εξεκινήσαμεν που την Πλατεία Σολωμού γύρω στα 600-700 άτομα, μπροστά οι ΕΔΟΝίτες τζιαι η ΠΕΟ τζιαι πίσω η Πλατφόρμα των Εκπαιδευτικών τζιαι οι υπόλοιποι. Τόσοι ήταν περίπου τζιαι οι τ/κ στην αντίστοιχη πορεία. Αλλά μετά ήρτεν τζιαι άλλος κόσμος για την εκδήλωση τζιαι την συναυλία. Σύνολο πρέπει να εμαζευτήκαν γύρω στα 2000 άτομα. Ήταν σημαντικά πιο μεγάλη που άλλες εκδηλώσεις, όμως το κλίμα εν τζιαι ήταν τζιαι το καλλύττερο. Το στάλωμα των συνομιλιών, ο διάχυτος κυνισμός τζιαι η απαισιοδοξία, η αίσθηση ότι επιμένουμεν δικοινοτικά για μιαν ομοσπονδιακή λύση έτσι για την τιμή των όπλων μπροστά στην διαφαινόμενη παράταση του διαχωριστικού στάτους κβο (έστω με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης) τζιαι την επερχόμενη μετακίνηση του πλαισίου προς την συνομοσπονδία των δυο κρατών, η επισημότητα τζιαι ο φορμαλισμός που έφερεν η συμμετοχή του ΑΚΕΛ εφέρναν έναν μούθκιασμα που ήταν αισθητό στον αέρα. Υπήρχεν ένα ανάμιχτο συναίσθημα…ικανοποίησης που την μιαν που επολλύναμεν σε σχέση με άλλες φορές αλλά τζιαι απογοήτευσης καθώς ο πύχης είσιεν μπει (αδικαιολόγητα;) πολλά ψηλά. Το ΑΚΕΛ τζιαι άλλες 50 οργανώσεις μέσα κανονικά θα έπρεπεν να είμασταν πολλά παραπάνω. Εβάλαν περιορισμό στην συμμετοχή οι 50 οργανώσεις; λαλεί μου ο Στροβολιώτης στα αστεία. Εν ήρταν πολλοί εργαζόμενοι, ούτε πολλοί δασκάλοι, ούτε πολλή νεολαία. Ήταν μια μεσοβέζικη κατάσταση…Γιατί να έρτουν όμως; Το Κυπριακό εν πλέον ψοφησμένος παπαγάλος λαλεί ο αγρινός. Είσαι καλά ρε φίλε; Για να είμαστεν δαμέ ακόμα, εν πρέπει να είμαστεν τέλεια καλά…

 

Έτσι για την ιστορία να πω τζιαι θκιο λόγια για τα συνθήματα. Πόσον τζιαιρό αγαπητοί ΑΚΕΛικοί εννά φωνάζετε ετεροχρονισμένα ότι “οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είναι εχθροί μας, οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδερφοί μας”; Τούτον είσιεν μιαν λογική την δεκαετία του 1950 τζιαι του 1960 αν το υλοποιούσατε δηλαδή, αν εκαταφέρνετε να το περάσετε στην κοινωνία. Εσείς εκωδικοποιήσετε το όταν ήταν ήδη αργά, μετά το 1974…τζιαι σε τζείνο το πλαίσιο ντάξει ανοίξετε τον δρόμο για την επαναπροσέγγιση με τους Τουρκοκυπρίους αλλά επιβεβαιώνοντας έμμεσα ότι οι Τούρκοι της Τουρκίας ήταν/είναι εχθροί…σήμερα στο σημερινό πλαίσιο όπου οι παραπάνω τ/κ (σχεδόν ούλλη η αριστερά αυτοπροσδιορίζεται ως “Κυπριακή τουρκόφωνη” ή “Κυπριοτουρκική” εσείς επιμένετε στην ορολογία του 1950 “Τούρκοι της Κύπρου”; Σκεφτείτε το λλίον…“Η Κύπρος είναι πολύ μικρή για να διαχωριστεί αλλά αρκετά μεγάλη και για τις δυο κοινότητες”…τόσον απλά… “Όχι στο σχολείο της διχοτόμησης – ναι στο σχολείο της επανένωσης”…δυστυχώς τζιαι μετά τες τυμπανοκρουσίες της μεταρύθμισης…

“Σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία εχθρός μας το κεφάλαιο και η στρατοκρατία”,

“Κύπρος Ενωμένη Ομοσπονδιακή”

“Έξω οι βάσεις” “Έξω όλοι οι στρατοί, ανεξάρτητο νησί”

“Όλοι μαζί να πέσει η κατοχή” – τζιαι πιο σημαντικά που μερίδα τ/κ

“Τέρμα τέρμα στην κατοχή” τζιαι “Η κατοχή είναι άδικη”…

τα καθολικά όμως ήταν τα ιστορικά πλέον συνθήματα στες 2 κομβικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας που αποτελούν ακόμα όπως τζιαι τα υπόλοιπα ανοιχτά πρότζεκτς…

1974 – Η Κύπρος ανήκει στο λαό της

2003 – Κιπριστά μπαρίsh εγκελενεμέζ

 

Γρηγόρης

Advertisements

One thought on “* Ανταπόκριση που / σχόλιο για την δικοινοτική εκδήλωση της 1ης Σεπτέμβρη 2010

  1. falies 03/09/2010 στο 6:38 ΜΜ

    Φωτορεπορτάζ από την εκδήλωση, στο

    http://falies.com/2010/09/03/φωτορεπορτάζ-από-τη-δικοινοτική-εκδή/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s