* Στο δρόμο οι διεκδικήσεις μας

Σήμερα περί τις 12:30- 13:00 πολίτες που συγκεντρώνονται γύρω από την κίνηση πολιτών Alert, αλλά και αυτόβουλα συγκεντρώθηκαν στο χώρο των δικαστηρίων συνεχίζοντας τις αντιδράσεις στην αθωωτική απόφαση του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λευκωσίας.

dsc_0133

Ήδη από τις 19 Μαρτίου, ημέρα που η δικαιοσύνη αποφάσισε και νομιμότροπα πλέον να νομιμοποιήσει το κράτος της τρομοκρατίας της αστυνομικής βίας, χιλιάδες πολίτες βγήκαν πλέον στο δρόμο διαμαρτυρόμενοι. Βγήκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ότι πλέον γίνονται η πιθανή τροφή σε κάθε ένστολο και μη που αποφασίζει να καταδιώξει τα κόμπλεξ του χτυπώντας, προσβάλλοντας και δολοφονώντας ανθρώπους.

Αφού δημοσιογράφοι κάλυψαν τις πρώτες αντιδράσεις των συνθημάτων των πολιτών όπως «ο λαός απαιτεί και οι 10 φυλακή», «αίσχος και ντροπή για την απόφαση», με πανό που τάσσονταν κατά της άρσης της διαθεσιμότητας των 10, οι πολίτες κινήθηκαν προς την πόρτα των δικαστηρίων και με σφυρίχτρες, σειρήνες και αποδοκιμασίες προσπάθησαν να δώσουν μπανάνες στα αστυνομικά όργανα που κλήθηκαν προς φύλαξη του χώρου. Αφού οι αστυνομικοί δε δέχτηκαν τις μπανάνες ο κόσμος τις άφησε μπροστά τους και στην είσοδο των δικαστηρίων με θερμή παράκληση από τους πολίτες όπως παραδοθούν στους δικαστές των δικαστηρίων, τους τάχα φύλακες των θεσμών.

Μετά από μια ολιγόλεπτη ομιλία του κ. Παπαγεωργίου και τις ευχαριστίες του για τη στήριξη του κόσμου, τις αιχμές κατά της ένστολης πλέον δικαιοσύνης οι πολίτες προχώρησαν με συμβολική πορεία στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου και εκεί άφησαν μπανάνες στο χώρο της εισόδου και αποδοκίμασαν το ανώτατο όργανο της δικαιοσύνης. Η παρουσία, ο ενθουσιασμός και η αναλγησία του κόσμου ήταν τέτοια που παρόλη τη βροχή οι συγκεντρωθέντες ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά! Άλλωστε θεαματικό ήταν το γεγονός ότι στη συγκέντρωση πολλοί συμπολίτες μας αναφέρθηκαν σε παρόμοια περιστατικά αστυνομικής βίας, ενώ έκδηλος ήταν και ο θυμός για το τι μέλλει γενέσθαι όταν πολιτεία και βία πλέον πρόθυμα και εμφανώς συμπράττουν.

Advertisements

2 thoughts on “* Στο δρόμο οι διεκδικήσεις μας

  1. falies3 23/03/2009 στο 6:44 ΜΜ

    Δε δεσμευόμαστε να τηρούμε ένα δίκαιο που ζητιανεύει σεβασμό

    Μέχρι πρότινος εκφράζαμε την ανησυχία μας για τη βία του κράτους και δη της αστυνομίας όχι μόνο σε περιπτώσεις που είχε τυχαία καταγραφεί από το φακό, αλλά πολύ περισσότερο σε περιπτώσεις που συμβαίνουν καθημερινώς και ποτέ δε φτάνουν στο φως …. Της δικαιοσύνης. Μετά δε την απόφαση του μόνιμου Κακουργιοδικείου είμαστε κάτι περισσότερο από πεπεισμένοι πως η βία αποκτά νομικό έρεισμα χωρίς ευτυχώς και κοινωνικά αποδεκτό περιεχόμενο. Βρεθήκαμε δυστυχώς μπροστά στο απυρόβλητο της αδιαλλαξίας των Δικαστών να δεχτούν όχι την αυθεντικότητα μιας κασέτας, αλλά την αυθεντικότητα της κοινωνικής πραγματικότητας που όργανα της ούτω καλούμενης δημόσιας τάξης ξυλοκοπούν και κακοποιούν φοιτητές, μετανάστες και άλλα κοινωνικά θύματα.

    Δεν αντιλαμβανόμαστε με όσα εκ των υστέρων προσπαθούν να αναλύσουν την απόφαση του Δικαστηρίου που ήτο προκατασκευασμένη και ευδιάκριτα δεν ήθελε όχι να καταδικάσει τους 10 βασανιστές και οιονεί δολοφόνους 2 φοιτητών, αλλά και ολόκληρο το δυναμικό της Αστυνομίας και όσους κρύβονταν πίσω από τη σαδιστική και απάνθρωπη συμπεριφορά των 10 αστυνομικών το βράδυ της 20ης Δεκεμβρίου 2005. Δεν είναι σημερινό το πρόβλημα της εκπαίδευσης των Δικαστών, ούτε και του δικαίου της απόδειξης. Όταν οι Δικαστές ακόμη και του Ανωτάτου με τις αποφάσεις τους δείχνουν πλήρη άγνοια π.χ. της γλώσσας λειτουργίας τουτέστιν της ελληνικής, και αδιαφορία για την κοινωνική εξέλιξη των πραγμάτων, πώς αναμένουμε άνθρωποι που τη μια μέρα ήταν στα γραφεία τους με πελάτες και πριν στα κάμπους της Αγγλίας χωρίς ειδική εκπαίδευση και εμπειριοκριτισμό να καταλάβουν τα κοινωνικά τεκτενόμενα;

    Είμαστε δε στο πλευρό κάθε κίνησης και δη των κινήσεων των πολιτών που αμφισβητούν και ζητούν τερματισμό της αμνηστίας της δικαστικής εξουσίας. Κανείς δε δεσμεύεται σε μια a priori δεσμευτική πολιτική στήριξης του σεβασμού της Δικαιοσύνης όταν αυτή βρίσκεται μακριά από την κοινωνία και σίγουρα με ανάλογες αποφάσεις την πυροβολεί και την υποβαθμίζει. Δεν επιλέγουμε και δε δεχόμαστε την ύπαρξη ενός αστυνομικού κράτους και μιας βίας που ξεδιπλώνεται από αστυνομικούς, δικαστές και δικηγόρους, τη στιγμή μάλιστα που εν πολλοίς οι δικηγόροι των 10 όσοι τίθενται με φειδώ απέναντι στην απόφαση συστήνουν στους πελάτες των (τους 10 παραδεχτά βασανιστές) να ασκήσουν αγωγές για λίβελο στα ΜΜΕ. Τη στιγμή που καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης ως δικηγόροι ακούγαμε στις σκάλες του Κακουργιοδικείου τους 10 αστυνομικούς να διηγούνται αναμεταξύ τους το πώς κτύπησαν τους 2 φοιτητές και να γελούν, τη στιγμή που καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης οι δικηγόροι των αστυνομικών ή κάποιοι εξ’ αυτών που σήμερα δηλώνουν ή δικαιωμένοι ή λύπη για το ξυλοδαρμό να έχουν πριβέ συναντήσεις με τους δικαστές!
    Λοιπόν, εμάς αυτή η Δικαιοσύνη δε μας ταιριάζει! Και αφού τα δοτά και εκλεγμένα δικαστήρια δεν θέλουν ως όργανα της εκάστοτε εξουσίας να αποδώσουν δικαιοσύνη…. Ας την αποδώσει ο λαός με πορείες, σφυρίχτρες και μπανάνες! Για μας προσβολή αποτελεί η υπόθαλψη του έργου μας και όχι η παρουσία διαδηλωτών και δη πολιτών στο χώρο όπου ούτως ή άλλως ανήκουν… στο χώρο των Δικαστηρίων. Επειδή υποτίθεται τα δικαστήρια είναι ανοικτά στο λαό, ανοικτά για να ακούνε το λαό, και προιόν της κοινωνίας, ανοικτά ευτυχώς και στον τύπο που δεν περιμένει κενότυπες αποφάσεις για να δράσει. Και αν εν τέλει σήμερα κάποιοι συνάδελφοι νιώθουν να παρενοχλείται η εργασία τους από 200 πολίτες, όταν θα εκδικάζεται η ΗΛΙΟΣ τι θα πουν όταν μόνο 200 θα ναι οι συγγενείς των θυμάτων; Όταν θύμα είναι η ίδια η υπόσταση μας ως κοινωνία οι θεσμοί όχι μόνο δεν είναι σεβαστοί αλλά ας καταλυθούν καλύτερα, τουλάχιστον να μην αθωώνουν κακοποιούς .

    – Ομάδα Δικηγόρων του Παγκυπρίου Δικηγορικού Συλλόγου // – Ομάδα Κυπρίων, Ελλήνων Δικηγόρων απόφοιτοι Γερμανικών Bar

  2. Σταύρος Μαραγκός 24/03/2009 στο 12:17 ΠΜ

    To μπαλάκι ήταν εδώ και χρόνια στο χώρο της Νομοθετικής Εξουσίας, δηλαδή της Βουλής, για να αλλάξει το Δίκαιο της Απόδειξης (και αν σφάλλω, τότε ειδοποιείστε με). Η όλη υπόθεση έμοιαζε με το μυθιστόρημα το Γκαπριέλ Γκαρσία Μαρκές, «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». ΟΛΟΙ μέσα στα δικηγορικά και δικαστικά πράγματα ΗΞΕΡΑΝ που οδεύει η κατάσταση με τους απαρχαιωμένους νόμους, και ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ να μην μας κάνουν τώρα τους έκθαμβους. Ωρίμασε το φρούτο και έπεσε, και ήταν ο κλήρος στα τρία κάτωθεν άτομα:

    ΓΙΑΣΕΜΗΣ ΓΙΑΣΕΜΗ

    ΛΕΝΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

    ΕΛΕΝΑ ΕΦΡΑΙΜ

    να είναι τα Dramatis Personae «στο θέατρο του δικαστικού παραλόγου», διότι εξ όσων διαφαίνεται, δεν τους δίδαξε κανείς την διαφορά μεταξύ μιας ΣΤΑΤΙΚΗΣ ερμηνείας του νόμου, και μιας ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ερμηνείας. Εξ ιδίας εμπειρίας με υποθέσεις που έχω τώρα ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, με αντίδικο την Κυπριακή Δημοκρατία, σας διαβεβαιώνω ότι από τις ίδιες ελλείψεις πάσχει και το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου, οπότε καλώς κάνουν πολλοί πολίτες και ανησυχούν.
    Χαίρομαι ιδιαίτερα για το γεγονός ότι οι δύο νεαροί που υπήρξαν θύματα βίας στα χέρια των αστυνομικών, έχουν κατά ομολογία σήμερα ξεπεράσει τα προβλήματα υγείας που τους προκλήθηκαν. Με την ιδιάζουσα ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΝΟΣΟ που ξέσπασε τώρα, ποιος Ιπποκράτης θα ασχοληθεί;
    Η Κυπριακή κοινωνία κατά παράδοση χρησιμοποιεί «το κουκούλωμα» στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων, όπως το έμπλαστρο πάνω στο απόστημα. Όμως, όπως δίδαξαν οι σοφοί Άραβες χειρούργοι (και ήταν οι Άραβες που τελικά νίκησαν στις Σταυροφορίες) τα αποστήματα πρέπει να διανοίγονται και να αφαιρείται το πύον, προς αποφυγήν γενικευμένης ΣΗΨΑΙΜΙΑΣ και ΘΑΝΑΤΟΥ. Οπότε μάλλον πρέπει να χαιρόμαστε που ξέσπασε τέτοιο σκάνδαλο στα έδρανα της Θέμιδος και πήραν τα λαγωνικά οσμή του τι γίνεται στα ενδότερα με τους τηβεννοφόρους.
    -ΟΥΔΕΙΣ ΑΛΑΘΗΤΟΣ – (απλή διάγνωση)
    -ΟΥΔΕΙΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ – (απλή απαίτηση)
    -ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ (απλή επιτακτική ανάγκη)
    .
    Υστερόγραφο. Το κείμενο αυτό είναι ιδιαίτερα αφιερωμένο στους δέκα αστυνομικούς που εμπλέκονται στην υπόθεση και στους δικηγόρους τους. Να μην ξεχνάμε ότι:
    «Σε όσους στερείται η εκπαίδευση, είναι οι πλέον αδικημένοι των συμπολιτών μας. (+ΣΥΝ) Η άγνοια του Νόμου δεν μπορεί να γίνει δεκτή σαν δικαιολογία. (=ΙΣΟΥΤΑΙ) Το τραγικό της υπόστασης μας σαν πολίτες.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s