* Το τέλος της ΕΡΑΣ ως προοπτική

Ένας σύντομος απολογισμός και μια ξεκάθαρη δήλωση αποχώρησης
Η ΕΡΑΣ είχε εξελιχτεί σε ένα αξιόλογο και σημαντικό εγχείρημα το 2012, καθώς τότε προσέλκυσε αρκετούς κυρίως ανένταχτους ακτιβιστές/ριες της ριζοσπαστικής αριστεράς. Διαμόρφωσε προκαταρκτικές θέσεις, έκανε παρεμβάσεις και ξεκίνησε μια επίπονη διαδικασία συγκρότησης ενός νέου αυτόνομου αριστερού σχήματος, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Παρά τις διάφορες δυσκολίες που προέκυψαν προς το τέλος της χρονιάς και ιδιαίτερα σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές όπου υπήρξε διαφωνία για τη στήριξη ή όχι του υποψηφίου που επέλεξε το ΑΚΕΛ, η προοπτική για τη συγκρότηση ενός ριζοσπαστικού αριστερού σχήματος δεν είχε χαθεί.
Αυτή χάθηκε κάπου στις αρχές του 2013 όταν μερίδα συντρόφων και συντροφισσών (ουσιαστικά τα μέλη της Αριστερής Πτέρυγας, της Εργατικής Δημοκρατίας και η περιφέρειά τους) έδειξε ότι δεν είχε ούτε τη διάθεση να συζητήσει ισότιμα, ούτε και την πρόθεση να συν-διαμορφώσει πλαίσιο και να παράξει συλλογικά πολιτική στη νέα συγκυρία. Φάνηκε ακόμα, ότι τελικά δεν είχε την ετοιμότητα και διάθεση να αλλάξει νοοτροπίες και συνήθειες και να κάνει τις υπερβάσεις εκείνες προς τον κοινό στόχο του κτισίματος μιας σοβαρής και αξιόπιστης, αυτόνομης αριστερής κίνησης. Η ένταση και ο τρόπος με τον οποίο αυτή η τάση στήριξε τον μνημονιακό υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προεδρικές, και όχι αυτή καθ’ αυτή η στήριξη, ήταν ένα προμήνυμα για αυτά που θα ακολουθούσαν. Ενώ οι πολιτικές διαφωνίες και διαφορές είναι θεμιτές, η αδιαφορία για τις διαδικασίες, η παράκαμψη ή η επιλεκτική επίκλησή τους με αποκλειστικό σκοπό την επιβολή και όχι τη συλλογική και ισότιμη συνδιαμόρφωση θέσεων, μας έχουν απογοητεύσει. Οι τριβές, η σύγχυση και οι φυγόκεντρες τάσεις που υπήρχαν στο εσωτερικό της ΕΡΑΣ εντάθηκαν περισσότερο όταν αυτή η μερίδα συντρόφων και συντροφισσών προσκολλήθηκε ακόμα περισσότερο στο ΑΚΕΛ, το οποίο, όντας τώρα στην αντιπολίτευση, είχε προχωρήσει ρητορικά και υποκριτικά σε δήθεν εναντίωση στην τρόικα και το μνημόνιο. Η συνοχή της ΕΡΑΣ διαλύθηκε και πολλά μέλη οδηγήθηκαν οριστικά στην αδρανοποίηση ή και στην αποχώρηση.
Η ΕΡΑΣ, ως συλλογικότητα, ουσιαστικά βρίσκεται σε αδράνεια από την άνοιξη του 2013. Οι ομάδες εργασίας, το γραφείο τύπου, το συντονιστικό, παρέλυσαν διαδοχικά, ενώ όλες οι προσπάθειες για διενέργεια παγκύπριας συνέλευσης προσέκρουσαν στην άρνηση αυτής της μερίδας μελών. Μετά την αποχώρηση και αποστασιοποίηση αρκετών από την επαρχιακή Λευκωσίας και σχεδόν του συνόλου της επαρχιακής Λεμεσού, η ομάδα αυτή ενεργεί ουσιαστικά σαν “η ΕΡΑΣ Λευκωσίας”.
Αντιλαμβανόμενοι ότι δεν υπήρχαν και πολλά περιθώρια μέσα στο ασφυκτικό αυτό κλίμα, μια ομάδα μελών της ΕΡΑΣ ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία με στόχο τη διαφύλαξη των βασικών αρχών στη βάση των οποίων είχε συγκροτηθεί η ΕΡΑΣ.. Δηλαδή, την από κοινού και με αλληλοσεβασμό διαμόρφωση προγράμματος, την αποσαφήνιση του πολιτικού λόγου μιας ανεξάρτητης από το ΑΚΕΛ αριστεράς και την αναζήτηση των όρων συγκρότησης ενός ριζοσπαστικού πολιτικού φορέα. Επιλέξαμε να διατηρήσουμε την ιδιότητα των μελών της ΕΡΑΣ ελπίζοντας ότι δυνητικά, μέσα από μια νέα συνεννόηση μπορούσε να επιτευχθεί κάποιου είδους μετεξέλιξη του σχήματος έτσι ώστε να κρατηθεί κάποιου τύπου συνεργασία εκεί όπου θα ήταν εφικτό.
Σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της Αριστερής Πτέρυγας, Εργατικής Δημοκρατίας και φίλων, όπως και άλλους συντρόφους μέσα, γύρω και έξω από το ΑΚΕΛ, θα βρεθούμε μαζί στις κινητοποιήσεις στο δρόμο, σε μονοθεματικές πρωτοβουλίες και αγώνες, ίσως και σε μεγάλες συνελεύσεις. Για τους λόγους αυτούς προτιμούμε μια ήρεμη, παρά συγκρουσιακή αποχώρηση.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσποιούμαστε ότι μαζί μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα οργανωτικό σχήμα, πόσο μάλλον το νέο πολιτικό σχήμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που δεν θα κουβαλά τις παθογένειες που ιστορικά χαρακτήριζαν εξωΑΚΕΛικά σχήματα. Όλες και όλοι κάνουμε την ανάγνωση και τις επιλογές μας. Η “πλειοψηφία της ΕΡΑΣ Λευκωσίας” μπορεί να κρατήσει το όνομα και το ρόλο μιας Συσπείρωσης γύρω από τον υφιστάμενο αριστερό πόλο. Εμείς επιλέξαμε μια νέα, αυτόνομη αριστερή Παρέμβαση.
Γρηγόρης Ιωάννου
Μαρίλια Χριστοδούλου
Μάριος Θρασυβούλου
Γιώργος Χαραλάμπους
Νίκος Φιλίππου
Χρίστος Τσέλιος
Θοδωρής Κούρος
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου
Λέανδρος Σαββίδης
Μάριος Ιερωνύμου
Μαρία Τ.
Αντώνης X’Κυριάκος

* Θυμάστε τα όπλα μαζικής καταστροφής που ψάχναμε στο Ιράκ;

obama - opla mazikis katastrofis

Νίκη και δικαίωση των απεργών στην ELLINAS DIY

ΝΙΚΗΣΑΝ ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΣΤΟ ”ΕΛΛΗΝΑΣ DIY”! ΕΛΗΞΕ Η ΑΠΕΡΓΙΑ

Μετά την απόρριψη της χθεσινής πρότασης και της απόφασης να συνεχίσει η απεργία πιο δυναμικά, η διοίκηση ήρθε σήμερα το πρωί με καινούργια πρόταση μέσω της ΟΕΒ την οποία και αποδέχτηκαν οι απεργοί. Η διοίκηση υπόγραψε δέσμευση με την οποία αναγνωρίζει την οφειλή του 13 oυ μισθού τον οποιό θα καταβάλει με χρονοδιάγραμμα και θα διορθώσει τις στρεβλώσεις στους μισθούς επαναφέροντας τους στα νόμιμα επίπεδα (οι λεπτομέρειες θα διευκρινιστούν τις επόμενες μέρες και για αυτό οι εργαζόμενοι είναι σε ετοιμότητα). Επιπλέον, απέσυρε τις προειδοποιητικές επιστολές και πλέον αναγνωρίζει το δικαίωμα συνδικαλισμού των εργαζομένων, την συντεχνία τους και την τοπική επιτροπή τους που στήθηκε από σήμερα με δύο εκλεγμένους εκπρόσωπους από τους εργαζόμενους, κάτι πολύ σημαντικό για την συνέχεια. Μετά την συμφωνία οι απεργοί μπήκαν με ακμαίο ηθικό στο κατάστημα με την συνοδεία των συνδικαλιστών της ΠΕΟ (της μόνης, οφείλουμε να πούμε, συντεχνίας που ασχολήθηκε και στήριξε την απεργία), ανακοίνωσαν στην διεύθυνση την δημιουργία επιτροπής εργαζομένων και τους δύο εκπρόσωπους και έπιασαν κανονικά δουλειά. Οι εργαζόμενοι κατανοούν φυσικά ότι κερδίθηκε μόνο μια μάχη και ότι είναι πιθανόν να αντιδράσουν ξανά, ακόμη πιο δυναμικά, αν δεν τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Τα συμφωνηθέντα ισχύουν για όλους τους εργαζόμενους της επιχείρησης και όχι μόνο για τους απεργούς και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει τους υπόλοιπους εργαζόμενους για την θέση που πήραν και για το ποιοι είναι μαζί τους και ποιοι εναντίον τους: Η θέση πρέπει να είναι δίπλα από τους συναδέλφους τους. Ο αγώνας των συναδέλφων τους ήταν και δικός τους αγώνας.

Οι απεργοί μετά από εφτά μέρες σε δύσκολες συνθήκες, με πολλά προβλήματα,  είχαν το πείσμα και την αγωνιστικότητα και άντεξαν παρά το όσα  πίστευαν διοίκηση και απεργοσπάστες. Μας έδειξαν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να μην είμαστε άβουλοι σκλάβοι των εργοδοτών, να μην ζούμε μια ζωή δουλεύοντας με μισθό πείνας για να κάνουμε πλούσια τα αφεντικά. Οι δικαιολογίες περί κρίσης δεν πιάνουν:  Η κρίση είναι του κεφαλαίου. Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη, δεν θα μοιραστουμε τις ζημιές. Θέλουμε να ζήσουμε!

Ας διαδοθεί ο δικαιωμένος αγώνας τους σε όλους τους χώρους εργασίας για ακολουθηθεί το παράδειγμα.

πηγή

Συνεχίζεται η απεργία στο ELLINAS DIY

Φωτογραφία0458_001

Δευτέρα 5 Αυγούστου

Δύσκολη μέρα σήμερα, όπως είχαμε υπολογίσει και χθές ο εργοδότης έχει αρχίσει μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας και τρομοκρατίας τις απολύσεις των μερικώς απασχολούντων κ ας έχουν πιάσει δουλειά  μερικές μολις βδομάδες πριν, αντικαθιστώντας τους με άλλους μερικώς απασχολούντων. Αξιοσημείωτο ειναι το γεγονός ότι ο εργοδότης έχει προχωρήσει σε ένταξη του στην ΟΕΒ η οποία θα τον αντιπροσοπεύσει σε τυχόν διάλογο με τους αντιπροσώπους των απεργών. Οπως έχουμε πει και προηγουμένως ο αγώνας αυτός είναι για όλους τους εργαζόμενους και η στήριξή τους είναι υποχρέωση. Οι απεργοί μέρα με την μέρα γίνονται πιο αποφασιστικοί, δυναμώνουν και δείχνουν τον δρόμο και σε άλλους!

Φίλες, Φίλοι

Επικοινωνούμε μαζί σας για να σας ευχαριστήσουμε για την μέχρι στιγμής στήριξη και να σας ζητήσουμε όπως συνεχίσετε να είστε μαζί μας σ αυτό τον αγώνα που κάνουμε για να υπερασπιστούμε το συνάδελφο μας από την άδικη απόλυση Η μάχη που δίνουμε πρέπει να έχει επιτυχία γιατί αυτή είναι μάχη ενάντια στην αυθαιρεσία του εργοδότη που δια της τρομοκρατίας θέλει να μας επιβάλει να εργαζόμαστε σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Η εργοδοσία αρνείται να προσέλθει σε διάλογο μαζί μας και θεώρει «ανάρμοστη συμπεριφορά» όταν κάποιος ζητά εξηγήσεις γιατί παραβιάζονται τα βασικά του εργατικά δικαιώματα. Σίγουρα οι καιροί είναι δύσκολοι, όμως χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί να σταθούμε ανάχωμα στις επιδιώξεις των εργοδοτών. Να μην επιτρέψουμε στο βωμό της οποιασδήποτε επανεκκίνησης της οικονομίας ως νέα Ιφιγένεια να γίνουν θυσία τα εργατικά μας δικαιώματα.

Οι απεργοί της ELLINAS D.I.Y

http://agkarra.com

Φωτογραφία0457_002

Αριστερή ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/

 

Αριστερή Παρέμβαση

Πρωτοβουλία μελών της ΕΡΑΣ 

«…Η ΕΕ ήταν πάντοτε και συνεχίζει να παραμένει ένα ευρωπαικό σχέδιο των αφεντικών για μια περισσότερο «ανταγωνιστική», μια περισσότερο κερδοφόρα ευρωπαική καπιταλιστική οικονομία –μια κοινωνία δηλαδή διευρυμένων ανισοτήτων και αδικιών…»

από το κείμενο του Χρ Τσέλιου Ορισμένες αρχικές παρατηρήσεις για το ζήτημα της Ευρωπαικής Ένωσης (μέρος πρώτο)

 

Διακοπή λόγω φασισμού

diakopi logo fasismou

Η Τουρκία εκρήγνυται…

Η Τουρκία, η χώρα πρότυπο του ΔΝΤ, με μισθό κάτω από 300 ευρώ (παρά το επίσημο 400), με χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται για “λόγους τιμής” (αύξηση 1400% τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτός είναι ο “εκσυγχρονισμός”), με την ασύλληπτη ακόμη για τα ελληνικά δεδομένα καταστολή ενάντια σε κάθε είδους αριστερά και γενικότερα πολιτική αντίδραση, επιτέλους ξεσπάει… Το γεγονός ότι η διαμαρτυρία ξεκίνησε από τη διεκδίκηση ελεύθερου δημόσιου χώρου δεν είναι τυχαίο.

Συνδέεται με την ολοένα και μεγαλύτερη ταύτιση της κοινωνικής αναπαραγωγής με την καταστολή, με την αδυναμία διεκδίκησης μέσα στους χώρους εργασίας κτλ (όπως έγραψε κάποια στο twitter: Δεν πρόκειται μόνο για το πάρκο, είμαστε στο δρόμο για το νόμο για τις εκτρώσεις, για την απαγόρευση του ποτού, για τη φτώχεια και για τη σκατά-ζωή που ζούμε…). Ο κοινωνικό-πολιτικός χαρακτήρας του ξεσπάσματος είναι αντίστοιχος με αυτόν των κινημάτων Αγανακτισμένων, το (μη-)αίτημα για περισσότερη δημοκρατία και “ελευθερία” είναι αυτό που εκφράζει τα πλήθη που συρρέουν:
“Μετά από μια σειρά ειρηνικών διαδηλώσεων για την υπεράσπιση ενός δημόσιου χώρου αναψυχής στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης που έχει αποφασιστεί να κατεδαφιστεί με σκοπό την κατασκευή ενός εμπορικού κέντρου, η Τουρκική αστυνομία επιτέθηκε βίαια τους διαδηλωτές με δακρυγόνα και αντλίες νερού σημαδεύοντας απευθείας στα πρόσωπα και τα σώματα των διαδηλωτών. Δεκάδες διαδηλωτές διακομίστηκαν στο νοσοκομείο και η πρόσβαση στο πάρκο αποκλείστηκε χωρίς καμία νομική βάση. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, που ελέγχονται άμεσα από την κυβέρνηση ή έχουν επιχειρηματικούς και πολιτικούς δεσμούς με αυτή, να αρνούνται να καλύψουν τα περιστατικά αυτά. Πρακτορεία τύπου μπλοκάρουν τη ροή πληροφοριών.
Παρακαλώ μοιραστείτε αυτό το μήνυμα ώστε ο κόσμος να μάθει για το αστυνομικό κράτος καταστολής που δημιουργήθηκε από το AKP του Ταγίπ Ερντογάν, το οποίο συχνά θεωρείται ως πρότυπο για άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Τουρκική δημοκρατία και ο λαός της αναμένει τη βοήθειά σας. Σας ευχαριστούμε!”
Αυτά τα κινήματα βρίσκονται πλέον σε μια διαλεκτική σχέση με τα κινήματα ταραχών που συμβαίνουν παράλληλα αλλά επίσης οι ταραχές εισβάλλουν αναγκαστικά στα ίδια αυτά κινήματα γιατί το κράτος δεν τους δίνει κανένα περιθώριο “ειρηνικής ύπαρξης” (για μια ανάλυση σχετικά με αυτή τη διαλεκτική δες: Η μεταβατική περίοδος της κρίσης, η εποχή των ταραχών: Update Σεπτέμβριος 2011)
Αρκετές χιλιάδες ανθρώπων βρίσκονται στους δρόμους και τις πλατείες στα κέντρα των πόλεων καθώς πέρα από την Κωνσταντινούπολη συγκεντρώσεις γίνονται και στην Άγκυρα (όπου έγιναν και συγκρούσεις), την Ιζμίρ, τα Άδανα την Μπούρσα…
Η καταστολή είναι αντίστοιχη της φήμης του τουρκικού κράτους, όπως άλλωστε αντίστοιχη είναι και αυτή του ελληνικού κράτους το οποίο συνεργάστηκε εχθές άψογα με το τουρκικό για την απαγωγή του Μπουλούτ Γιαιλά.
Πέρα από μια κοπέλα που χαροπαλεύει, υπάρχουν πληροφορίες για τουλάχιστον  ένα νεκρό αλλά συνεχώς ανεβαίνουν πληροφορίες και για άλλους στα social media  οι οποίες θα φανεί σύντομα πόση βάση έχουν. Τα ελικόπτερα ψεκάζουν τους διαδηλωτές από ψηλά, οι μπάτσοι έχουν αρχίσει να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες, ολοένα και περισσότερος κόσμος κατεβαίνει στην Ταξίμ.
Η βαρβαρότητα της καταστολής (πολλοί αναφέρουν ότι είναι αντίστοιχη της δεκαετίας του 1970) είναι σαφές ότι δεν είναι τόσο μεγάλη γιατί πρέπει να χτιστεί ένα mall,  αλλά γιατί πρέπει να δοθεί το μήνυμα στη Διεθνή του κεφαλαίου ότι στην Τουρκία δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί το υψηλό ποσοστό εκμετάλλευσης όπως αμφισβητείται για παράδειγμα στην Αίγυπτο, ότι δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί αυτή η διάρθρωση του ισλαμικού νεοφιλελευθερισμού που ως τώρα δούλευε περίφημα… Από την άλλη πλευρά όπως και στην Αίγυπτο, οι φανατικοί οπαδοί της Μπεσίκτας και της Γαλατά εμφανίζονται ενωμένοι ενάντια στην αστυνομία…Τα media οι βασικοί πλέον ιδεολογικοί μηχανισμοί κάθε κράτους δεν αναφέρουν το παραμικρό για τα γεγονότα παρά το γεγονός ότι ολόκληρος ο πλανήτης έχει “πάρει μυρωδιά” τι συμβαίνει:
Διαδήλωση αλληλεγγύης έγινε στη Γερμανία και στην Τυνησία. Για αύριο προετοιμάζεται διαδήλωση αλληλεγγύης στο γνωστό Zucotti park στη Νέα Υόρκη…
Νεώτερες πληροφορίες μιλάνε για 4 νεκρούς και 118 τραυματίες. Οι συγκρούσεις δεν έχουν σταματήσει ακόμα.